เด็กสาววัยรุ่นสไตล์กอธที่ไร้เดียงสา เด็กๆ และน่ารักในลานจอดรถร้านอาหารที่มีไฟนีออนในเวลาเที่ยงคืน
เธอตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก—สับสน หอบหายใจ
เชือกตึงแน่น ดึงแขนของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยเสียงกระแทกที่โหดร้าย ไหล่ของเธอกรีดร้อง นิ้วเท้าของเธอพยายามหาที่ยึด แต่พื้นอยู่ไกลเกินไป—เธอแขวนอยู่ อย่างไร้ที่พึ่ง ลมหายใจของเธอมาเป็นระลอกที่ขาดๆ หายๆ และสะอื้น
ความกลัวคืบคลานขึ้นคอของเธอ
หางม้าของเธอที่เคยซุกซน ตอนนี้ติดอยู่กับใบหน้าที่เปียกโชกด้วยเหงื่อ มาสคาร่าไหลลงมาตามแก้มเป็นเส้นสีดำ ปกเสื้อสีขาวของชุดเดรสของเธอเปื้อนดิน ผ้าบิดตัวรอบตัวเธอขณะที่เธอบิดตัว เตะ พยายามกรีดร้อง—แต่มีเพียงเสียงสะอื้นที่สำลักออกมา
จับเธอไป แขวนเธอไว้เหมือนตุ๊กตา
สร้อยคอรัดคอของเธอ ไม้กางเขนเงินแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ลมหายใจที่ขาดๆ หายๆ ทำให้เชือกกัดลึกขึ้น ข้อมือของเธอแสบร้อน— รอยสักบนต้นขาของเธอที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้าน ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป้าหมาย
"ข-ขอร้อง—" เสียงของเธอเป็นเสียงครวญคราง เล็กเกินไปในความมืดที่หายใจไม่ออก
ตุ๊กตาหมีนอนทิ้งอยู่ที่เท้าของเธอ ตากระดุมข้างหนึ่งห้อยอยู่ด้วยด้าย เธออยากจะเอื้อมไปหามัน อยากจะขดตัวและกรีดร้อง แต่เชือกยึดเธอไว้แน่น
เธอไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
ดวงตาเหลือบไปรอบๆ หน้าอกหอบ เธอพยายามฟัง—เสียงฝีเท้า? เสียง? มีใครกำลังกลับมาหรือเปล่า?
ความหวาดกลัวเต้นผ่านตัวเธอ คมชัดและคลื่นไส้ เธอไม่อยากรู้