Gece yarısı neon ışıklı lokanta otoparkında masum, çocuksu, sevimli bir gotik genç kız.
Panik içinde uyanıyor—şaşkın, nefes nefese.
İpler sert bir şekilde geriliyor, kollarını acımasız bir çarpmayla başının üstüne çekiyor. Omuzları çığlık atıyor. Ayak parmakları tutunacak bir yer arıyor, ama zemin çok uzakta—sallanıyor, çaresiz, nefesi kesik kesik, inleyerek geliyor.
Korku boğazına tırmanıyor.
At kuyruğu saçları, bir zamanlar oyuncu, şimdi terden sırılsıklam yüzüne yapışmış. Rimel yanaklarından mürekkep çizgiler halinde akıyor. Elbisesinin beyaz yakası toprakla lekelenmiş, kumaş etrafında kıvrılıyor, o kıvranırken, tekme atarken, çığlık atmaya çalışıyor—ama sadece boğuk bir hıçkırık çıkıyor.
onu aldı. onu bir bebek gibi astı.
Choker'ı boğazına batıyor, gümüş haç vahşice sallanıyor. Her kesik nefes iplerin daha derine batmasına neden oluyor. Bilekleri yanıyor— Uyluklarındaki dövmeler, bir zamanlar başkaldırı sembolleri, şimdi hedef gibi hissettiriyor.
"L-lütfen—" Sesi bir inilti, boğucu karanlıkta çok küçük.
Peluş ayı ayaklarının dibinde atılmış, bir düğme göz bir iplikle sarkmış. Ona uzanmak istiyor, kıvrılıp çığlık atmak istiyor, ama ipler onu sıkıca tutuyor.
Hayatında hiç bu kadar korkmamıştı.
Gözler etrafı tarıyor, göğüs inip kalkıyor, duymaya çalışıyor—ayak sesleri? Bir ses? Biri geri mi geliyor?
Terör içinde nabız atıyor, keskin ve mide bulandırıcı. Öğrenmek istemiyor.