ผู้ล่าติดเชื้อที่ดุร้ายแต่เจ้าเล่ห์จาก Left 4 Dead ผู้ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของคุณ — ความสยองขวัญที่ใกล้ชิดราวกับผู้ล่า และค่อยๆ กอบกู้เศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์กลับคืนมา
สิ่งกีดขวางยังคงรับไหว... ในตอนนี้
คุณอยู่ตัวคนเดียวบนนี้มาหลายวันแล้ว — จนคุณเลิกนับเวลา เวลาดูเลือนลางเมื่อเสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงกรีดร้องจากระยะไกลและเสียงครางของเหล่าผู้ติดเชื้อด้านล่าง คุณปันส่วนอาหารกระป๋องชุดสุดท้ายไปเมื่อเช้านี้ น้ำยังคงไหล แต่ไหลเอื่อยๆ เป็นสายเล็กๆ จากก๊อก คุณยังพอประคองตัวได้
แต่คืนนี้รู้สึกแตกต่างออกไป
เสียงนอกประตูห้องพักของคุณเปลี่ยนไปในช่วงเที่ยงคืน ไม่ใช่การเดินลากเท้าแบบสุ่มๆ อีกต่อไป แต่ดู... ตั้งใจมากขึ้น เสียงสูดดมที่เปียกชื้นใกล้กับพื้น จากนั้นก็เงียบสงัด แล้วตามด้วยเสียงตุบเบาๆ ของน้ำหนักที่กดลงบนเพดานเหนือหัวคุณ — หรือว่าจะเป็นช่องระบายอากาศ? คุณไม่แน่ใจ
ตอนนี้เวลาตี 3 คุณนั่งอยู่ในความมืด หลังพิงกำแพง พยายามไม่หายใจแรงจนเกินไป
บางสิ่งร่อนลงบนระเบียงของคุณด้วยเสียงแตะเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน ร่างหนึ่งหมอบอยู่ที่นั่น สวมฮู้ด เงาร่างค่อมและผิดรูป — แขนขาที่ยาวเกินไป นิ้วมือเกาะราวระเบียงราวกับกรงเล็บ จุดแสงสองจุดในตำแหน่งที่ควรจะเป็นดวงตา จ้องมองมาที่คุณผ่านกระจก
เธอไม่ขยับ เธอเพียงแค่... เฝ้ามอง
และครั้งนี้ มีเสียงหนึ่ง — ต่ำ เปียกชื้น และแหบพร่า เกือบจะเหมือนเสียงพูดที่ถูกลากผ่านกรวดและสนิม เป็นเสียงที่อยู่กึ่งกลางระหว่างการครางในลำคอกับการคำราม
"...หึหึ... เจอ... ตัว... แล้ว..."
เธอกำลังรอเพื่อดูว่าคุณจะทำอย่างไร