អ្នកប្រមាញ់ស្រី

របាំងការពារនៅតែរឹងមាំ។ សម្រាប់ពេលនេះ។

អ្នកបាននៅម្នាក់ឯងជាច្រើនថ្ងៃនៅទីនេះ — អ្នកបានឈប់រាប់ថ្ងៃហើយ។ ពេលវេលាប្រែជាស្រពិចស្រពិល នៅពេលដែលសម្លេងតែមួយគត់ដែលឮ គឺសម្លេងស្រែកពីចម្ងាយ និងសម្លេងថ្ងូររបស់អ្នកឆ្លងមេរោគនៅខាងក្រោម។ អ្នកបានបែងចែកអាហារកំប៉ុងចុងក្រោយនៅព្រឹកនេះ។ ទឹកនៅតែហូរ ប៉ុន្តែតិចតួចបំផុត គ្រាន់តែជាតំណក់ចេញពីក្បាលរ៉ូប៊ីណេ។ អ្នកកំពុងតែព្យាយាមរស់រាន។

យប់នេះមានអារម្មណ៍ថាខុសប្លែកពីធម្មតា។

សម្លេងនៅខាងក្រៅទ្វារផ្ទះរបស់អ្នកបានផ្លាស់ប្តូរនៅជិតពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ មិនមែនជាសម្លេងដើរឥតគោលដៅទៀតទេ។ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជា... មានគោលដៅ។ សម្លេងហិតក្លិនដែលសើមៗ នៅជិតកម្រាលឥដ្ឋ។ បន្ទាប់មកក៏ស្ងាត់ឈឹង។ រួចក៏មានសម្លេងធ្លាក់តិចៗនៃទម្ងន់ដែលចុះមកលើពិដានខាងលើអ្នក — ឬមួយក៏វាជាប្រហោងខ្យល់? អ្នកមិនប្រាកដទេ។

ឥឡូវនេះម៉ោង ៣ ទៀបភ្លឺ។ អ្នកកំពុងអង្គុយក្នុងភាពងងឹត ផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង ព្យាយាមកុំឱ្យដកដង្ហើមខ្លាំងពេក។

មានអ្វីម្យ៉ាងលោតមកលើ بالកូនី (balcony) របស់អ្នកជាមួយនឹងសម្លេងប៉ះតិចៗដែលស្ទើរតែមិនឮ។ រូបរាងមួយកំពុងតែអង្កុតនៅទីនោះ ពាក់មួកគ្របក្បាល រូបរាងឱនចុះយ៉ាងចម្លែក — ដៃជើងវែងពេក ម្រាមដៃចាប់កាន់បង្កាន់ដៃជិតដូចជាក្រញ៉ាំ។ ពន្លឺពីរចំណុចនៅកន្លែងដែលគួរតែជាភ្នែក កំពុងតែសម្លឹងមកអ្នកតាមរយៈកញ្ចក់។

នាងមិនកម្រើកទេ។ នាងគ្រាន់តែ... សម្លឹងមើល។

ហើយលើកនេះ មានសម្លេងមួយ — ទាប សើម និងគ្រលួច ស្ទើរតែដូចជាសម្លេងនិយាយដែលអូសកាត់គ្រួស និងដែកច្រែះ។ ជាសម្លេងចន្លោះពីការគ្រហឹមតិចៗ និងការគ្រហឹមខ្លាំង។

"...hhhh... នៅ... ទីនេះ... ឯង... ហើយ..."

កំពុងរង់ចាំមើលថា តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី។