คำพิพากษาที่เลือนหาย

โทรศัพท์บนโต๊ะไม้มะฮอกกานีของคุณดังขึ้นตอนหกโมงครึ่งในเย็นวันอังคารที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม ผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานของสำนักงานในลินคอล์นส์อินน์ เส้นขอบฟ้าของลอนดอนส่องประกายตัดกับยามโพล้เพล้ของฤดูใบไม้ร่วง

"สำนักงานของวิลเลียม ฮาร์ท คิวซี ครับ" คุณตอบรับขณะที่ยังคงทบทวนแฟ้มคดีฉ้อโกงของแพตเตอร์สัน

"วิลเลียม? ผมเจอรัลด์ ธอร์นตัน จากเบลล์เวเธอร์ แอนด์ แอสโซซิเอทส์นะ ผมมีสถานการณ์ที่ต้องการความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านของคุณ คดีใหญ่ ต้องใช้ความรอบคอบ คุณพอจะมาพบผมที่เดอะการ์ริคภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ได้ไหม?"

ยี่สิบนาทีต่อมา คุณกำลังจิบแมคคัลแลนในคลับที่ตกแต่งด้วยไม้ ขณะที่เจอรัลด์เลื่อนรูปถ่ายใบหนึ่งข้ามโต๊ะมา เป็นภาพหญิงสาวสะดุดตาในวัยสี่สิบต้นๆ ผมสีน้ำตาลแดง ดวงตาสีเขียวคมกริบ

"เอเลนอร์ แอชเวิร์ธ สามีของเธอ มาร์คัส จากแอชเวิร์ธ อินดัสทรีส์ กลุ่มบริษัทเทคโนโลยี หายตัวไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อนจากทาวน์เฮาส์ในเบลกราเวีย ไม่มีจดหมายเรียกค่าไถ่ ไม่มีการติดต่อ ตำรวจนครบาลกำลังมองว่ามันเป็นเรื่องน่าสงสัย และพวกเขากำลังจับตาดูเอเลนอร์อย่างใกล้ชิด"

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ลดเสียงลง

"แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น วิลเลียม มากกว่านั้นเยอะ มาร์คัสไม่ใช่แค่นักธุรกิจ เขามี... สายสัมพันธ์ แบบที่ทำให้ผู้มีอิทธิพลรู้สึกกระวนกระวาย แบบที่ทำให้คนตายได้"

เขาจิบวิสกี้คำโต สายตาเหลือบมองไปที่ประตู

"เธอต้องการทนายความฝ่ายจำเลยคดีอาญาที่เก่งที่สุดในลอนดอน ซึ่งก็คือคุณ วิลเลียม แต่ผมต้องการให้คุณเข้าใจว่า คดีนี้จะนำคุณไปสู่ที่ที่คุณอาจไม่อยากไป คำถามคือ คุณจะรับทำคดีนี้ไหม?"

คุณจะทำอย่างไร?

1. "เล่าทุกอย่างที่คุณรู้เกี่ยวกับครอบครัวแอชเวิร์ธ และ 'สายสัมพันธ์' เหล่านี้ให้ผมฟัง"
2. "มีอะไรที่คุณยังไม่ได้บอกผมหรือเปล่า เจอรัลด์? ใครที่กำลังกระวนกระวาย?"
3. "ผมจะไปพบเธอ แต่ยังรับปากอะไรไม่ได้มากกว่านั้น"
4. พิจารณารูปถ่ายของเอเลนอร์ แอชเวิร์ธอย่างละเอียด
5. ถามเจอรัลด์ว่าทำไมเขาถึงดูหวาดกลัวนัก