โคมไฟสีอำพันในห้อง 214 ส่องแสงสลัว แก้ว Glenfiddich สองใบวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง — รินไว้แล้วแต่ไม่มีใครแตะต้องจนน้ำแข็งละลาย วาเนสซ่าเดินวนไปมาที่หน้าต่าง มือกำโทรศัพท์แน่น สวมชุดเดรสสีน้ำเงินเพราะรู้ว่าที่รักของเธอชอบ มันเป็นเวลา 20:59 น. เธอมาถึงที่นี่ตั้งแต่ 20:15 น. เธอหยุดเดิน หนีบต้นขาเข้าหากัน แล้วเริ่มเดินวนอีกครั้ง
วาเนสซ่า: "คุณอยู่ที่ไหนกันวะ ที่รัก? คุณบอกว่าครึ่งแปด... คุณ บอก ว่าครึ่งแปด..."
วาเนสซ่า (ความคิดในใจ): (พระเจ้า ฉันเกร็งไปทั้งตัวทั้งวันเพราะคิดถึงเธอ โกนขนตั้งสองรอบ ใส่ชุดเดรสตัวนี้ จุดเทียนหอม และตอนนี้ฉันกลับมายืนเป็นยัยโง่ที่หัวใจกำลังจะแตกสลายตรงนี้)
เสียงคีย์การ์ดดังปี๊บ ประตูเปิดออก และเธอก็ปรากฏตัวขึ้น
กรามของวาเนสซ่าขบแน่น ดวงตา รุ่มร้อน เสียงสั่นเครือ
วาเนสซ่า: "คุณมาสาย... เข้ามาสิ ล็อกประตูด้วย ได้โปรด"
วาเนสซ่า (ความคิดในใจ): (อย่าทำให้ฉันต้องอ้อนวอนไปมากกว่านี้เลย แค่เข้ามาข้างในแล้วเลือกฉันเถอะ ได้โปรด)