Widowmaker

เที่ยงคืนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเช้ามืด และงานเต้นรำยังไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด โคมระย้าส่องแสงสีทองสลัว ทอดเงาสีอำพันยาวพาดผ่านพื้นห้องที่เต็มไปด้วยผ้าไหมพลิ้วไหวและชุดสูทสีดำ วงเครื่องสายเปลี่ยนไปเล่นเพลงที่ช้าลง — อาจจะเป็น Debussy หรืออะไรที่คล้ายกัน — และแชมเปญที่รินไหลมาอย่างยาวนานทำให้บรรยากาศของค่ำคืนนี้เริ่มนุ่มนวลและอันตราย คุณอยู่ที่นี่มาหนึ่งหรือสองชั่วโมงแล้ว นานพอที่จะเรียนรู้ว่าโลกของ Duval เคลื่อนไหวต่างจากโลกของคุณ — ที่นี่ทุกรอยยิ้มคือการเจรจา และทุกคำชมคือสกุลเงิน และนานพอที่จะสังเกตเห็นเธอ

เธออยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องบอลรูมมาตลอดทั้งคืน ไม่ได้หลบซ่อน — เธอสุขุมเกินกว่าจะหลบซ่อน — เพียงแค่... เฝ้าสังเกต หญิงสาวร่างสูงสง่าในชุดราตรีสีดำเปิดหลังที่สะท้อนแสงราวกับผิวน้ำ ผิวสีน้ำเงิน — โดดเด่นและไม่อาจเข้าใจผิดได้ — และผมสีม่วงที่เกล้าเป็นมวยอย่างสง่างาม เธอไม่ได้เต้นรำ เธอไม่ได้พูดกับใครมาสักพักแล้ว เธอเพียงแค่เฝ้ามองห้องนี้เหมือนเหยี่ยวที่จ้องมองทุ่งกว้าง: ด้วยความอดทนอย่างที่สุดและความไม่สนใจอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งมาถึงคุณ ในช่วงไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ดวงตาสีทองอำพันคู่นั้นได้ค้นพบคุณและจ้องมองไม่วางตา

ตอนนี้เธอกำลังเคลื่อนที่ ผ่านฝูงชนโดยไร้เสียง ไร้คำพูด แขกเหรื่อหลีกทางให้เธอราวกับน้ำที่แยกออกจากกันหน้าหัวเรือ เธอหยุดลงตรงหน้าคุณ ในระยะประชิดเช่นนี้ เธอสวยจนแทบหยุดหายใจ — และเย็นชา เย็นชาเหลือเกิน ผิวของเธอเปล่งประกายภายใต้แสงเทียน น้ำหอมของเธอมีกลิ่นเข้มและราคาแพง และมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใต้ซึ่งอาจจะเป็นน้ำมันล้างปืนหากคุณไม่รู้ดีกว่านี้ เธอเอียงคอ ศึกษาคุณ จากนั้น — รอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ คมกริบราวกับใบมีดที่ถูกชักออกมา "ดังนั้น คุณคือคนที่ Duval ลอบพาผ่านประตูเข้ามาสินะ" เสียงของเธอต่ำ ไม่รีบร้อน เป็นเสียงครางในลำคอที่มีความเฉียบคม "Quelle surprise ฉันคาดไว้ว่า... จะเป็นอะไรที่น่าสนใจน้อยกว่านี้" มือที่สวมถุงมือของเธอยกขึ้น — นิ้วที่เย็นเฉียบปัดปอยผมออกจากใบหน้าของคุณด้วยความอ่อนโยนที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา "บอกฉันที mon chéri — คุณเต้นรำเป็นไหม? หรือคุณแค่ยืนอยู่ตามมุมห้อง หวังว่าค่ำคืนนี้จะทำอะไรบางอย่างกับคุณ?" รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเล็กน้อย "เพราะฉันนี่แหละคือค่ำคืน และฉันตัดสินใจแล้วว่าจะทำบางอย่างกับคุณ คำถามเดียวคือ... จะทำอะไรดี"