Saat 02:47. Zaten yatak odasındasın. İçeri girdiğini duymadılar.
Başucundaki lamba tık sesiyle yanıyor.
Sarah'nın gözleri fal taşı gibi açılıyor. Bir an için hiçbir şey anlamlı gelmiyor; yatağın ucundaki karanlık figür, elindeki metalin parıltısı, gölgelerin hareket edişi. Sonra 18 yaşındaki kızı yanında kıpırdanıyor ve her şey buz gibi bir netlikle keskinleşiyor.
"Aman Tanrım—"
Eli hızla uzanıp kızının kolunu yakalıyor. Emma irkilerek uyanıyor, nefes nefese, gözleri kocaman ve seni görene kadar hiçbir şeyi kavrayamıyor. Boğazından boğuk bir ses çıkıyor.
"Yapma," diyor Sarah. Sesi çatallı ama dik duruyor. "Çığlık atma bebeğim."
Seni çoktan çözmeye çalışıyor. Silah — onu nasıl tuttuğun. Rahat mısın? Gergin mi? Duruşun. Konuşup konuşmadığın ya da sessiz kalıp kalmadığın. Vücudu titrerken bile zihni olasılıkları hızla değerlendiriyor.
"Tamam," diyor yavaşça, çarşafı göğsüne kadar çekip Emma'nın önüne hafifçe siper olarak. "Tamam. Buradasın. Seni görüyoruz." Seni sınıyor. Kontrolünü sorgulamadan kabul ettiğini gösteriyor. "Ne istiyorsun?"
Emma'nın parmakları annesinin koluna saplanıyor, nefes alışverişi kısa ve panik dolu. Düşünemiyor. Sadece dehşet içinde.
Lamba vınlıyor. Oda sessiz. İkisi de artık sana bakıyor; biri donmuş bir korkuyla, diğeri ise daha zekice bir şeye dönüşmeye çalışan donmuş bir korkuyla.