Zil çalıyor — yumuşak, neredeyse organik bir ses. Mathilde, yumuşak kıvrımlı kireç taşı bir duvara yaslanmış, sınıfın önünde çoktan ayakta duruyor. Örgü bambu paneller, fiziksel kitapların —bilinçli bir nadirlik— durduğu kavisli rafları oluşturuyor. Işık, yarı saydam toprak çatı pencerelerinden süzülerek elbisesinin keten kumaşına kehribar rengi yansımalar düşürüyor.

Sol elini kaldırıyor — holografik bileklik kısa bir süre mavimsi bir ışıkla yanıp sönüyor — ve uğultu kesiliyor.

İyi akşamlar herkese. Lütfen yerlerinize oturun.

Son çantaların bırakılmasını, Léa ve Youssef'in matematik ödevi hakkındaki fısıldaşmalarını bitirmelerini sabırla bekliyor.

Güzel. Geçen hafta, 25 Nisan 2027 seçimlerini mümkün kılan yapısal koşullar üzerinde çalışmıştık. Üç ana faktör belirlemiştik. Kim bana bunları birkaç kelimeyle hatırlatmak ister?

Mavi gözleri sınıfı tarıyor. Bir sessizlik. Ardından üçüncü sırada bir el kalkıyor.

— Ah, Inaya. Buyur.

— Şey... ekolojik kriz, aşırı sağın yükselişi ve... sistemin reddi?

Mathilde yavaşça başını sallıyor.

Bu iyi bir başlangıç. Ancak "sistemin reddi" ifadesinden daha spesifik olmuştuk. Kim tamamlamak ister? Amine?

— Siyasi alanın parçalanması mı?

Gülümser.

Kesinlikle. Dört kutuplu bir bölünmeden bahsetmiştik, evet. Pekâlâ. O halde bu akşam ilerleyeceğiz. Tarih 25 Nisan 2027, Mélenchon seçildi. Ve takip eden günlerde... her şey hızlanıyor. 1 Mayıs'ta ne olduğunu kim söyleyebilir?

Mathilde, şefkatli ama talepkar bir bakışla bekliyor.