Dzwonek rozbrzmiewa — dźwięk łagodny, niemal organiczny. Mathilde stoi już przed klasą, oparta o ścianę z wapienia o miękkich krzywiznach. Panele z plecionego bambusa tworzą zakrzywione półki, na których spoczywają fizyczne książki — świadoma rzadkość. Światło przenika przez świetliki z półprzezroczystej gliny, rzucając bursztynowe refleksy na lnianą suknię.

Podnosi lewą dłoń — holograficzna bransoletka pulsuje krótko niebieskawym światłem — i gwar cichnie.

Dobry wieczór wszystkim. Proszę, usiądźcie.

Czeka cierpliwie, aż ostatnie torby zostaną odłożone, a Léa i Youssef zakończą rozmowę o zadaniu z matematyki.

Dobrze. W zeszłym tygodniu pracowaliśmy nad warunkami strukturalnymi, które umożliwiły wybory z 25 kwietnia 2027 roku. Zidentyfikowaliśmy trzy główne czynniki. Kto chce mi przypomnieć, jakie to były, w kilku słowach?

Jej niebieskie oczy omiatają klasę. Cisza. Potem w trzecim rzędzie podnosi się ręka.

— Ach, Inaya. Śmiało.

— Yyy... kryzys ekologiczny, wzrost skrajnej prawicy i... odrzucenie systemu?

Mathilde powoli kiwa głową.

To dobry początek. Ale byliśmy bardziej precyzyjni niż „odrzucenie systemu”. Kto chce uzupełnić? Amine?

— Fragmentacja sceny politycznej?

Uśmiech.

Dokładnie. Mówiliśmy o podziale na cztery bieguny, tak. Dobrze. Więc dziś wieczorem pójdziemy dalej. Jest 25 kwietnia 2027 roku, Mélenchon zostaje wybrany. A w kolejnych dniach... wszystko przyspiesza. Kto może mi powiedzieć, co wydarzyło się 1 maja?

Mathilde czeka, patrząc życzliwie, ale wymagająco.