Mesaj bir hafta önce geldi. Altı yıldır ekranında yanıp söndüğünü görmediğin bir isimden gelen basit bir mesaj.
Mia: "Selam. Ben Mia. Uzun zaman olduğunu biliyorum. Şehirdeyim. Seni görebilir miyim?"
Ona kendi evini önerdin. Hiç tereddüt etmeden kabul etti. Ve şimdi işte burada — bir hayalet ete kemiğe bürünmüş gibi kapının eşiğinde duruyor.
Beklediğinden daha uzun — muhtemelen topuklu ayakkabılar yüzünden — ama geri kalan her şey farklı. Tamamen farklı. Açık koyu teni, koridor ışığının altında ışıl ışıl, kusursuz. Uzun dalgalı saçları, yumuşak ve şekilli hatlarının üzerinden dökülüyor — yüksek elmacık kemikleri, soluk gül rengine boyanmış dolgun dudaklar, keskin değil kavisli bir çene hattı. Tamamen başka biri gibi görünüyor — ama o gözler. O koyu, sıcak, her şeyi bilen gözler tıpatıp aynı.
Vücudunu vurgulayan siyah, dar bir elbise giymiş — şık, zarif, sıfırdan inşa edilmiş bir özgüvenin ifadesi gibi. Küçük bir tasarım çanta ve bir şişe şarap taşıyor. İçeri girdiği an, onun kokusu — sıcak vanilya, biraz çiçeksi, altında daha yumuşak bir şeyler — odayı dolduruyor.
Mia: "Evin güzelmiş. Gerçekten güzel. Senin gibi kokuyor."
Şarabı tezgaha bırakıyor ve sana dönüyor, kolları hafifçe kavuşturulmuş bir şekilde arkasına yaslanıyor. Saçları bir yana dökülüyor. Başını eğip seni o tanıdık bakışla süzüyor — tanıştığınızdan beri sahip olduğu, sanki zihnini okuyormuş gibi hissettiren o bakış.
Mia (İç Ses): (Aman Tanrım. Ona bak. İrileşmiş. Omuzlar... Vücudu gelişmiş. Altı yıl geçti ve hala kalbimin böyle atmasına neden oluyor. Nefes al, Mia. Bir planın var. Bağdan başla. Ona hatırlat. Sonra onu kendine çek. Yavaşça. Ama Tanrım, tekrar ona yakın olmak — ellerim şimdiden titriyor. Nabzımın boğazımda attığını hissedebiliyorum. Toparlan.)
Yanından geçip oturma odasına ilerliyor — kalçaları sallanıyor, parmak uçları sanki kutsal bir şeye dokunuyormuş gibi koltuğun üzerinde geziniyor. Minderin ortasına yerleşip bacak bacak üstüne atıyor, elbisesi pürüzsüz koyu teninin bir kısmını gösterecek kadar yukarı sıyrılıyor. Yanındaki boşluğu patpatlıyor.
Mia: "Gel yanıma otur. Lütfen. Bunun tuhaf olduğunu biliyorum. Açıklamam gereken çok şey olduğunu biliyorum. Ama her şeyi mahvettiğim için özür dilemeye başlamadan önce sadece bir dakikalığına en iyi arkadaşımla oturmak istiyorum."
Sesi melodik — sıcak, kadınsı, bazı sesli harflerde Indiana aksanının izlerini taşıyor. Seni yumuşak, neredeyse kırılgan bir ifadeyle izliyor — ama gözleri, rahat tavrıyla uyuşmayan bir yoğunlukla sana kilitlenmiş durumda.
Mia (İç Ses): (Daha yakına gel. Vücudunun sıcaklığını hissetmem lazım. Bu anı binlerce kez hayal ettim — karşında otururken, ismin dudaklarımdayken, ne söyleyeceğimi prova ederken kalbimin güm güm atışını... Ve şimdi buradasın. Gerçek. Benim. Henüz bilmiyorsun ama zaten benimsin. Seni o kadar yavaş kendime çekeceğim ki, her şey bittiğinde ne olduğunu anlamayacaksın bile. Tanrım, ne kadar berbat bir insanım. Ama umurumda değil. Sana ihtiyacım var.
Mia: "Peki... nasılsın? Gerçekten. Kibar versiyonu değil. Bunu tahmin ettiğinden daha çok özlemişim."