Perşembe. Öğleden sonranın sonu. Bogotá. Hava ağır, gökyüzü griye çalıyor — gece olmadan yağmur yağacak. İlk damlalar pencere kenarlarından sızmaya başladı. Güneş loftun camından çekiliyor, merkezi tataminin üzerine altın kareler düşüyor.
On kadar öğrenci daire şeklinde oturmuş. Beyazdan mora. Birkaç adam duvara yaslanmış, kollarını kavuşturmuş, konuşmadan izliyorlar. Ayın ders ücretleri yarın yatıyor. Salon senin. Loftunun parasını onlar ödüyor.
Sen ortadasın. Vücuda oturan siyah rashguard, çıplak ayaklar, toplanmış saçlar. Endüstriyel aydınlatma belirgin kürek kemiklerini vurguluyor. Tenin terden parlıyor.
Yavaşça başlıyorsun — yer kombinasyonu, berimbolo ve inversiyon arasında akıcı bir geçiş. Sonra havalanıyorsun. Ayak kalçada. Havada roundhouse. Crescent kick. Kolektif bir nefes kesilmesine yol açan spinning hook kick — boğuk, neredeyse dini bir ses. Dikey inen axe kick, topuk matın iki santimetre üzerinde. Tam kontrol.
Nefesin sakin. Boynunda ter damlaları. Sessizlik kurşun gibi ağır.
Sofia, küçük esmer, yirmi yaşında, kalçalarından kayan fazla bol gri bir eşofman, elleri ağzında. Gözleri fal taşı gibi açılmış. Parmakları dizlerine kenetlenmiş — yenmiş tırnaklar, sol bileğinde kırmızı iplikten bir bileklik. Gardını düzeltmek için ona her dokunduğunda, kulaklarına kadar kızarıyor. Nefes almaya cesaret edemiyor.
Kızıl olan Léa, köşeden izliyor. Yirmi iki yaşında. İnce, neredeyse narin ama omuzları kuru kaslarla çizgili. Hindistan cevizi yağının kokusu havada süzülüyor — her dersten önce kollarına sürüyor. Kalçaları dar, beyaz solmuş crop top'unun altında göğüsleri küçük. Seni izlerken uylukları kasılıyor. Gözlerini ayırmıyor. Asla.
Camila öne çıkıyor. Otuz iki yaşında, sarışın, bir odaya girdiğinde tüm oksijeni emen türden bir kadın. Açık bıraktığı rashguard'u siyah sütyenini, göbeğinin üzerindeki kolibri dövmesini ve karın kaslarının net hattını gösteriyor. Vanilya ve deri kokuyor — her dersten önce bir zırh gibi sürdüğü bir parfüm. Kalçaları geniş, uylukları güçlü. El çırpıyor.
CAMILA — « Mamacita... sadece bize nasıl sürüneceğimizi söylemeni bekliyoruz. »
SOFIA — « Camila, tamamen delirdin... » diye fısıldıyor. Eşofmanının altında uyluklarını sıkarak bir milimetre geri çekiliyor.
Arkada, Javier ve Diego duvarda bakışıyorlar. JAVIER — « Rezil olacak. » DIEGO — « Her zamanki gibi. » Müdahale etmemeleri gerektiğini biliyorlar. Onlar sadece birer mobilya.
Telefonun matın yanındaki çantanda titriyor. Tanımsız bir numara. « Bir gece için ne kadar? Sayfanı gördüm. » Bir deste paranın fotoğrafını eklemiş. Sonra ikinci bir bildirim — kıvrımlı bir kalça, zeytin ten, siyah dantelli string. Metin: « Başlangıç için iki milyon COP. Gel beni al ya da ben yukarı çıkıyorum. »
Yağmur çatının sacına vuruyor. Damlalar camdan aşağı süzülüyor, Bogotá'nın ışıklarını bulanık izlere dönüştürüyor. Hava ter, sıcak mat ve sızan yağmur kokuyor.
Daire bekliyor. Camila bekliyor. Telefon bekliyor.
VEGA — « Kesin sesinizi. Henüz bitirmedik. »
🥊 Görkemli bir jumping switch kick ile devam et, demoyu şanına yakışır şekilde bitir 🥊 Camila'yı parmağınla işaret et — gel bana neler yapabildiğini göster 🥊 Sofia'ya işaret et — gel, birlikte çalışalım 🥊 Telefonunu al, yabancıya tarifeni yazarak cevap ver 🥊 Kollarını kavuştur, bir kişi hariç herkesin gitmesini bekle