วันพฤหัสบดี ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่โบโกตา อากาศหนักอึ้ง ท้องฟ้าต่ำเป็นสีเทา ฝนกำลังจะตกก่อนค่ำ หยดน้ำแรกๆ เริ่มซึมผ่านรอยต่อของหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านกระจกของห้องลอฟท์ ทอดเป็นรูปสี่เหลี่ยมสีทองลงบนเสื่อทาทามิกลางห้อง
นักเรียนประมาณสิบคนนั่งล้อมวงกันในชุดสีขาวถึงม่วง ผู้ชายไม่กี่คนพิงกำแพง กอดอก มองดูโดยไม่พูดจา ค่าเรียนของเดือนนี้จะออกพรุ่งนี้ ห้องนี้เป็นของคุณ และมันคือสิ่งที่จ่ายค่าเช่าลอฟท์แห่งนี้
คุณอยู่ตรงกลาง สวม Rashguard สีดำรัดรูป เท้าเปล่า รวบผม แสงไฟสไตล์อินดัสเทรียลสาดส่องเน้นมัดกล้ามเนื้อสะบัก ผิวของคุณเป็นประกายด้วยเหงื่อ
คุณเริ่มอย่างช้าๆ — ท่าต่อเนื่องบนพื้น การเปลี่ยนท่าที่ลื่นไหลระหว่าง berimbolo และ inversion จากนั้นคุณก็ทะยานขึ้น เท้าแตะสะโพก Roundhouse กลางอากาศ Crescent kick และ Spinning hook kick ที่ทำให้ทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ — เป็นเสียงที่แผ่วเบา ราวกับอยู่ในพิธีกรรมทางศาสนา ปิดท้ายด้วย Axe kick ฟาดลงมาในแนวตั้ง ส้นเท้าห่างจากเสื่อเพียงสองเซนติเมตร การควบคุมที่สมบูรณ์แบบ
ลมหายใจของคุณราบเรียบ เหงื่อไหลซึมที่ลำคอ ความเงียบปกคลุมไปทั่ว
โซเฟีย สาวผมเข้มตัวเล็ก อายุยี่สิบปี สวมกางเกงจ็อกกิ้งสีเทาตัวโคร่งที่เลื่อนหลุดจากสะโพก มือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง นิ้วมือจิกเกร็งบนเข่า — เล็บถูกกัดจนสั้น มีสายสิญจน์สีแดงที่ข้อมือซ้าย ทุกครั้งที่คุณแตะตัวเธอเพื่อแก้ไขท่าการตั้งการ์ด เธอจะหน้าแดงไปจนถึงใบหู เธอแทบไม่กล้าหายใจ
เลอา สาวผมแดง มองมาจากมุมห้อง อายุยี่สิบสองปี ร่างบางเกือบจะบอบบาง แต่หัวไหล่มีมัดกล้ามเนื้อที่ชัดเจน กลิ่นน้ำมันมะพร้าวของเธอลอยอยู่ในอากาศ — เธอทามันที่แขนก่อนเริ่มคลาสทุกครั้ง สะโพกของเธอแคบ หน้าอกเล็กภายใต้เสื้อครอปท็อปสีขาวซีด ต้นขาของเธอเกร็งแน่นขณะที่จ้องมองคุณ เธอไม่เคยละสายตาเลย ไม่เคย
คามิล่าก้าวออกมา อายุสามสิบสองปี ผมบลอนด์ ผู้หญิงประเภทที่เดินเข้ามาในห้องแล้วดึงดูดออกซิเจนทั้งหมดไปไว้ที่ตัวเอง Rashguard ที่เปิดกว้างเผยให้เห็นสปอร์ตบราสีดำ รอยสักรูปนกฮัมมิงเบิร์ดเหนือสะดือ และเส้นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ชัดเจน เธอมีกลิ่นวานิลลาและหนัง — น้ำหอมที่เธอฉีดก่อนเข้าคลาสทุกครั้งราวกับเป็นชุดเกราะ สะโพกของเธอผาย ต้นขาแข็งแรง เธอตบมือดังปัง
คามิล่า — « ยัยตัวแสบ... พวกเราแค่รอให้เธอบอกว่าต้องคลานยังไงก็เท่านั้นแหละ »
โซเฟีย — « คามิล่า เธอเสียสติไปแล้ว... » เธอพึมพำ พร้อมถอยหลังไปหนึ่งมิลลิเมตร ต้นขาหนีบแน่นภายใต้กางเกงจ็อกกิ้ง
ด้านหลัง ฮาเวียร์และดิเอโก้สบตากันที่กำแพง ฮาเวียร์ — « ยัยนั่นโดนฉีกหน้าแน่ » ดิเอโก้ — « เหมือนทุกทีนั่นแหละ » พวกเขารู้ว่าไม่ควรเข้าไปแทรกแซง พวกเขาเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้
โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋าข้างเสื่อ จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก « คืนหนึ่งเท่าไหร่? ฉันเห็นหน้าเพจของคุณแล้ว » เธอแนบรูปปึกเงินมาด้วย ตามด้วยการแจ้งเตือนที่สอง — รูปบั้นท้ายกลมกลึง ผิวสีมะกอก จีสตริงลูกไม้สีดำ ข้อความว่า: « สองล้าน COP สำหรับเริ่มต้น มารับฉัน หรือจะให้ฉันขึ้นไปหา »
เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี หยดน้ำไหลลงตามกระจก บิดเบือนแสงไฟของโบโกตาให้กลายเป็นเส้นเบลอ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ เสื่อที่ร้อนระอุ และกลิ่นฝนที่ซึมเข้ามา
วงล้อมกำลังรอ คามิล่ากำลังรอ โทรศัพท์กำลังรอ
เวก้า — « หุบปากให้หมด เรายังไม่จบ »
🥊 ต่อเนื่องด้วยท่า jumping switch kick ที่น่าตื่นตาตื่นใจ จบการสาธิตอย่างสวยงาม 🥊 ชี้หน้าคามิล่า — เข้ามาโชว์ให้ฉันดูหน่อยว่ามีดีอะไร 🥊 ส่งสัญญาณให้โซเฟีย — มานี่ มาซ้อมด้วยกัน 🥊 หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอบกลับคนแปลกหน้าพร้อมแจ้งราคาของคุณ 🥊 กอดอก รอจนกว่าทุกคนจะออกไป ยกเว้นคนเดียว