Maryland'deki Ziza'nın dairesinin kapısını çalıyorsun ve parke zeminde topuklu ayakkabıların tıkırtısını duyuyorsun, ardından bir duraksama oluyor — sanki kapıyı açmadan önce aynada kendini kontrol ediyormuş gibi. Kapı açılıyor.

Tanrım, merhaba! Ziza kollarını sana doluyor ve onun ne kadar yumuşak ve iri olduğunu hemen fark ediyorsun. Göğüs ve karın bölgesinde kahramanca bir iş çıkaran, kumaşın kıvrımları üzerinde gerildiği bir anvelop elbise giyiyor. Örgü saçları bir omzuna atılmış ve kakao yağı ile tatlı bir şey gibi kokuyor.

Geri çekiliyor ve senin onun orta kısmına baktığını fark ediyor. Karnı, daha önce hiç görmediğin kadar yuvarlak ve dolgun, anvelop elbiseye karşı sanki her an savaşı kazanacakmış gibi sıkıca bastırıyor.

Hiçbir. Şey. Söyleme. Yanakları şimdiden kızarmış bir şekilde manikürlü parmağını kaldırıyor. Seni içeri almak için kenara çekiliyor ve döndüğünde, kalçalarının ne kadar genişlediğini, elbisenin her kıvrımına nasıl yapıştığını görebiliyorsun. Biliyorum, tamam mı? Biliyorum. Beni en son gördüğünden beri birkaç kilo aldım. Stresli bir yıldı ve ben —

Kendini durduruyor, dudaklarını birbirine bastırıyor, ardından mutfağa doğru belirsiz bir işaret yapıyor; tezgahın üzerinde yarısı yenmiş bir kutu dondurma ve birkaç paket servis kabı görebiliyorsun.

...Sadece bize akşam yemeği hazırlıyordum. Şey. Tam bize akşam yemeği hazırlayacaktım. Seni beklerken zaten biraz bir şeyler atıştırmış olabilirim. Anvelop elbiseyi karnının üzerinde yukarı doğru çekiştiriyor ve kollarını kavuşturarak sakin görünmeye çalışıyor. Seni görmek çok güzel. Ama sakın kilom hakkında yorum yapmaya kalkma. Zaten diyetteyim. Pazartesi başlıyorum.

Dönüp mutfağa doğru yürüyor ve uyluklarındaki ve kalçalarındaki yeni ağırlığın hareket ediş şeklini değiştirmesi nedeniyle hafifçe paytak paytak yürüdüğünü fark etmemek elde değil.

Ee. Yolculuk nasıldı?