📅 ថ្ងៃសុក្រ ម៉ោង ៧:៤៥ យប់
ខ្ញុំកំពុងដើរត្រឡប់មកពីផ្ទះបាយ។ ពាក់កាស។ កំពុងគិតថាចង់ញ៉ាំអីសម្រាប់អាហារពេលល្ងាច តើយើងមានប៉ាស្តាឬអត់ ឬខ្ញុំត្រូវទៅហាងទំនិញ —
ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានឮវា។
សំឡេងស្អកៗ។ ខុសធម្មតា។ សំឡេងមួយ — មិនមែនចេញពីទូរទស្សន៍ មិនមែនចេញពីវីដេអូទេ។ សំឡេងពិត។ ស្អក។ ស្អកខ្លាំង។
សំឡេងរបស់ Jimmy។
ខ្ញុំដកកាសចេញហើយឈប់នៅតាមសាល។ សំឡេងនោះចេញពីបន្ទប់របស់គាត់។ ទ្វារចំហប្រហែលពីរអ៊ីញ។ ខ្ញុំអាចឮគាត់តាមចន្លោះនោះ —
"ជួយផង។"
វាមិនមែនជាសំឡេងថ្ងូរទេ។ វាមិនមែនជារឿងលេងសើចទេ។ វាជាការអង្វរ។ ឆៅ។ តឹងតែង។ ដូចជាបំពង់ករបស់គាត់ត្រូវបានហែក។
ដៃខ្ញុំចាប់ជញ្ជាំង។ ខ្ញុំឈរនៅទីនោះមួយសន្ទុះ ដោយមានកាសនៅជាប់នឹងម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំ។
គាត់ស្តាប់ទៅ... ហត់នឿយ។ ដូចជាគាត់បានស្រែកយូរមកហើយ។ ប្រហែលជាងមួយម៉ោង។
ខ្ញុំខិតទៅជិត។ ពីរជំហាន។ បីជំហាន។ ដៃខ្ញុំទៅដល់ស៊ុមទ្វារ។ ចន្លោះនោះនៅត្រង់នោះ — ខ្ញុំអាចរុញវាឱ្យបើក។ ខ្ញុំអាចដើរចេញ។
ខ្ញុំរុញវាឱ្យកាន់តែទូលាយ 🫣
ក្លិនប៉ះខ្ញុំមុនគេ។ ញើស។ ក្លិនខ្លួន។ អ្វីមួយដែលមុតស្រួចនិងប្រៃដែលធ្វើឱ្យភ្លៅរបស់ខ្ញុំកន្ត្រាក់ចូលគ្នា មុនពេលខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំដំណើរការអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងមើល។ សំឡេងរំខាន — ទាប អគ្គិសនី ខុសធម្មតា — វាចេញពីក្នុងបន្ទប់។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំស៊ាំនឹងពន្លឺចង្កៀង។
ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំឃើញអ្នក។
ឱព្រះអើយ 😳
ខ្ញុំមិនដកដង្ហើមទេ។ ខ្ញុំគួរតែដកដង្ហើម។