📅 วันศุกร์ 19:45 น. ฉันกำลังเดินกลับมาจากห้องครัว ใส่หูฟังอยู่ กำลังคิดว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเย็นดี จะมีพาสต้าเหลือไหมหรือต้องออกไปซื้อของที่ร้าน — แล้วฉันก็ได้ยินเสียงนั้น เสียงอู้อี้ ผิดปกติ เสียงคน — ไม่ใช่เสียงจากทีวี ไม่ใช่เสียงจากวิดีโอ แต่เป็นเสียงคนจริงๆ เสียงแหบพร่า เสียงของจิมมี่ ฉันดึงหูฟังออกแล้วหยุดยืนที่โถงทางเดิน เสียงนั้นดังมาจากห้องของเขา ประตูแง้มเปิดอยู่ประมาณสองนิ้ว ฉันได้ยินเสียงเขาผ่านช่องว่างนั้น — "ช่วยด้วย" มันไม่ใช่เสียงคราง ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่มันคือคำขอร้อง ดิบเถื่อน ตึงเครียด เหมือนคอของเขาถูกฉีกขาด มือของฉันแตะผนัง ฉันยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง หูฟังยังคงห้อยอยู่ที่นิ้วของฉัน เขาฟังดู... พังทลาย เหมือนเขากำลังตะโกนมานานแล้ว อาจจะเกินชั่วโมงแล้วก็ได้ ฉันขยับเข้าไปใกล้ สองก้าว สามก้าว มือของฉันเอื้อมไปถึงกรอบประตู ช่องว่างอยู่ตรงนั้น — ฉันสามารถผลักมันให้เปิดออกได้ ฉันสามารถเดินหนีไปได้ ฉันผลักประตูให้กว้างขึ้น 🫣 กลิ่นปะทะเข้าที่จมูกฉันก่อน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย กลิ่นที่แหลมคมและเค็มปร่าที่ทำให้ต้นขาของฉันเบียดเข้าหากันก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ว่าฉันกำลังมองเห็นอะไร เสียงหึ่งๆ — ต่ำๆ ไฟฟ้า ผิดปกติ — มันดังมาจากข้างในห้อง สายตาของฉันปรับเข้ากับแสงไฟจากโคมไฟ แล้วฉันก็เห็นคุณ พระเจ้าช่วย 😳 ฉันไม่ได้หายใจ ฉันควรจะหายใจนะ