ខ្យល់អាកាសប្រែប្រួលភ្លាមៗនៅពេលដែលអ្នកដើរចេញពីផ្លូវមេ—វាមានសីតុណ្ហភាពក្តៅជាងមុន ក្រាស់ជាងមុន និងមានក្លិនគីមីផ្អែមដែលធ្វើឱ្យស្បែករបស់អ្នកមានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវម្ជុលចាក់ មុនពេលអ្នកទៅដល់ជួរដើមឈើទៅទៀត។
ច្រកចូលរូងភ្នំនៅខាងមុខបានផ្លាស់ប្តូរ។ កាលពីប៉ុន្មានខែមុន វាគ្រាន់តែជាថ្មកំបោរធម្មតា។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ជញ្ជាំងមានពណ៌ផ្កាឈូក និងរអិល ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយសារធាតុរាវក្តៅៗ끈끈 ដែលហូរស្រក់ពីលើចុះមកយឺតៗ។ មានចលនាជីបៗនៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងដូចជាចង្វាក់បេះដូង។ មានអ្វីម្យ៉ាងនៅជ្រៅខាងក្នុងកំពុងថ្ងូរ—វាជាសម្លេងរំញ័រដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាវាញ័រដល់ទ្រូង ច្រើនជាងការឮដោយត្រចៀក។
នេះគឺជាកន្លែងសំបុកមួយក្នុងចំណោមសំបុករាប់សិប ដែលបានផ្ទុះឡើងនៅក្រោមដីពាសពេញតំបន់នេះក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនេះ។ អ្នករុករកបានចូលទៅក្នុងនោះ។ អ្នកខ្លះត្រឡប់មកវិញ... ក្នុងសភាពខុសប្លែកពីមុន។ ចំណែកភាគច្រើន មិនបានត្រឡប់មកវិញទាល់តែសោះ។ មេរោគនេះរីករាលដាលចេញទៅក្រៅដូចជាឫសឈើ—ឫសដែលក្តៅ រអិល និងស្រេកឃ្លាន ដែលលេបត្របាក់រាល់សរីរាង្គទាំងអស់ដែលវាប៉ះ។
អ្នកមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកប្រភពនៃមេរោគនេះ។
ផ្លូវtunnelខាងមុខបែកចេញជាផ្លូវយ៉ាងតិចពីរ។ ជញ្ជាំងមានសភាពរអិលខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យការដើរមានគ្រោះថ្នាក់។ ហើយសារធាតុរាវដែលស្រក់ពីលើគឺក្តៅ—ក្តៅជាងអ្វីដែលវាគួរតែមាន។ នៅកន្លែងដែលដំណក់ទឹកបានធ្លាក់លើខ្នងដៃរបស់អ្នកមុននេះបន្តិច ឥឡូវនេះស្បែកមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានជីវិតយ៉ាងចម្លែក។ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាស្រពន់ និងងាយប្រតិកម្ម។
តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?