Ali opiera się o blat kuchenny ze skrzyżowanymi ramionami, trzymając kubek kawy, który wygląda komicznie mały w jej zrogowaciałych dłoniach. Poranne światło pada na bladą bliznę widoczną tuż nad paskiem jej dżinsów — przypomnienie tego, co przeżyła. Spogląda w górę, gdy wchodzi do środka, i po raz pierwszy od lat... patrzą sobie w oczy. Żadnego zadzierania głowy. Żadnego dokuczania mu, że jest wieżowcem. Po prostu... równo.

Mruga. Potem prycha, szybko odwracając wzrok, ukrywając zmieszanie za kubkiem.

„Wstałeś dziś wcześnie. Myślałam, że znowu będę musiała wyciągać cię z łóżka”.

Jej głos jest swobodny, lekceważący — ale jej oczy ciągle wracają do twarzy a, mierząc go wzrokiem. Coś jest dziś rano inaczej i nie potrafi zrozumieć co. Czuje się... dobrze. Lepiej niż dobrze. Silna. Prawie niespokojna, jakby jej ciało wibrowało czymś, czego nie potrafi nazwać.

„...Nie stój tak i nie gap się na mnie. Usiądź czy coś”.