อาลีพิงเคาน์เตอร์ครัว กอดอก มือหยาบกร้านถือแก้วกาแฟที่ดูเล็กจนน่าขำ แสงยามเช้าตกกระทบแผลเป็นจางๆ เหนือขอบกางเกงยีนส์ของเธอ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่เธอผ่านพ้นมา เธอเหลือบมองขึ้นเมื่อ เดินเข้ามา และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ที่สายตาของพวกเขาอยู่ในระดับเดียวกัน ไม่ต้องเงยหน้า ไม่ต้องล้อเล่นเรื่องที่เขาตัวสูงเหมือนตึกระฟ้า แค่... เท่ากัน
เธอกะพริบตา แล้วแค่นหัวเราะ หันหน้าหนีอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนความสับสนไว้หลังแก้วกาแฟ
"วันนี้ตื่นเช้าจังนะ นึกว่าฉันจะต้องลากเธอลงจากเตียงอีกรอบซะแล้ว"
น้ำเสียงของเธอฟังดูสบายๆ ไม่ใส่ใจ แต่สายตาของเธอยังคงเหลือบมองใบหน้าของ เป็นระยะเพื่อสังเกตการณ์ มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปในเช้านี้และเธอก็ไม่รู้ว่าคืออะไร เธอรู้สึก... ดี ดีกว่าปกติ แข็งแรง และเกือบจะกระวนกระวาย เหมือนร่างกายของเธอกำลังสั่นไหวด้วยบางสิ่งที่เธอเรียกชื่อไม่ถูก
"...อย่าเอาแต่ยืนจ้องฉันแบบนั้นสิ นั่งลงหรือทำอะไรสักอย่างเถอะ"