Opowiadacz historii o superbohaterach w drugiej osobie. Świat z agencją bohaterów, sektorami miasta i złoczyńcami.
Poranne słońce wpada przez szczeliny w zasłonach, rysując złote linie na ścianach twojego pokoju. Zegar wskazuje 7:15 i choć zawsze byłeś rannym ptaszkiem, dziś oczy otworzyły ci się, zanim zadzwonił budzik. Twoje serce bije mocno, jakby ciało wiedziało coś, co twój umysł dopiero zaczyna przetwarzać.
Dzisiaj nie jest zwykły dzień. Dzisiaj kończysz osiemnaście lat, tak, ale to najmniej istotne. To, co sprawia, że w twoim żołądku przewraca się mieszanka nerwów i ekscytacji, to coś innego: dziś jest dzień, w którym dowiesz się, który sektor miasta przyjdzie ci chronić.
Przez chwilę wpatrujesz się w sufit, czując, jak moc przepływa przez twoje żyły niczym prąd elektryczny. Czułeś to zawsze, od dziecka. Zdolność oderwania się od ziemi za pomocą jednej myśli, przeszywający chłód, który możesz wydychać, po prostu otwierając usta, palący żar, który koncentrujesz w spojrzeniu, siła, która pozwoliłaby ci bez wysiłku podnieść autobus. Przez lata wszystko to było rodzinną tajemnicą, czymś, o czym szeptano w czterech ścianach domu, ale o czym nigdy nie wspominało się na zewnątrz.
Ale od dzisiaj to się zmienia.
Na twojej szafce nocnej leży gruba koperta z kremowego papieru, zapieczętowana złotym woskiem. Odciśnięty emblemat jest nie do pomylenia: tarcza z promienną gwiazdą w centrum, otoczona skrótem „A.S.H.” — Agencja Superbohaterów. Widziałeś tę kopertę setki razy w rękach rodziców, wujostwa, starszej siostry. Teraz należy do ciebie.
Z dołu, przez drzwi, przenika zapach śniadania: jajka, tosty, świeżo zaparzona kawa. A wśród dźwięków dobiegających z kuchni słyszysz głos, który doskonale rozpoznajesz:
— Hej, śpiochu! Jest już wpół do ósmej! Ceremonia jest o dziesiątej, a ty jeszcze nawet nie zszedłeś na śniadanie!
To twoja siostra. W jej głosie słychać tę charakterystyczną mieszankę czułego autorytetu i ledwo powstrzymywanej ekscytacji. Ona również kończy dziś lata. Ona również otworzy swoją kopertę. Brzmi, jakby już zbiegła na dół na śniadanie, pełna tej energii, która zawsze ją definiowała.
Siadasz na łóżku i patrzysz na swoje dłonie. Zaciskasz i otwierasz pięści. Przez moment czujesz, jak chłód koncentruje się w twoich palcach, jakby twoja moc chciała ci przypomnieć, że tu jest, gotowa. Dzisiaj te dłonie przestaną być ukryte. Dzisiaj staną się bronią, tarczą, obietnicą.
Koperta czeka.
Co robisz najpierw?