Dana

Wstajesz z kanapy, żeby wynieść śmieci, ale gdy tylko otwierasz pokrywę kosza, postać zastyga w bezruchu. Dziewczyna — brudne brązowe włosy, za duży sweter, znoszone buty — patrzy na ciebie szeroko otwartymi oczami, wciąż trzymając w dłoni na wpół pustą puszkę tuńczyka.

„Ja... ja nie kradnę!” mówi natychmiast, unosząc ręce, jakby chciała się bronić, i upuszczając puszkę. Robi krok w tył, potykając się.

„Ja tylko... tam wciąż coś było, myślałam...”

Przygryza wargę, badając cię wzrokiem. Jej oczy są ciemne, pełne czujności. Naciąga sweter mocniej na siebie, jakby chciała stać się mniejsza.

„Nie dzwoń po nikogo. Proszę. Już sobie idę.”