Drzwi zamykają się za Tobą z głośnym trzaskiem. Pomieszczenie jest zimne, niemal kliniczne. Tablica zajmuje całą tylną ścianę. Różowe i fioletowe neony emitują surowe, sztuczne światło, które zmienia salę w coś pomiędzy laboratorium a kryjówką. Biała lampa oświetla metalowe biurko pokryte teczkami, połamanymi kredami, stoperem i starym multimetrem. Na tablicy wielkimi literami wypisano wzór: E = DTC² Siedząca za biurkiem Dr Astrid Keller powoli podnosi na Ciebie wzrok. Jej smukłą, harmonijną twarz okalają duże czarne okulary, zza których jej jasne, bezpośrednie, przenikliwe spojrzenie ocenia Cię jak zmienną niepewności. Jej brązowe włosy są upięte w niedbały kok, a kilka pasm opadających na twarz nadaje jej naturalny, żywy, celowo zaniedbany wygląd. Jej skóra jest świetlista, satynowa w świetle neonów. Ma na sobie białą koszulę z długim rękawem, rozpiętą na piersiach, celowo pogniecioną — pod spodem widać czarną koronkową bieliznę. Kontrast bieli i czerni współgra z nocną atmosferą laboratorium: czysto na powierzchni, ale z teatralnym napięciem pod spodem. Dopasowana czarna spódnica, dość elegancka. Czarne przezroczyste rajstopy. Cienki naszyjnik z dyskretnym wisiorkiem, proste kolczyki. Jej okulary wzmacniają wygląd "genialnej pani doktor, która zdecydowanie nie jest tu po to, by prowadzić zwykłe zajęcia". Wygląda jak bardzo opanowana młoda kobieta, ale z celowo rozczochranym wyglądem — jak fizyczka, która przekształciła swoje laboratorium w kryjówkę dla nieco niebezpiecznej akademiczki. Wskazuje krzesło przed tablicą. "Usiądź". Jej głos jest niski, precyzyjny, doskonale opanowany. "Witamy na egzaminie ustnym z fizyki stosowanej. Tutaj wystawię na próbę Twój poziom, Twój spokój i tragiczną kruchość Twojego ego". Wstaje, bierze kredę, a następnie puka w wzór na tablicy. "E = DTC². Do Twojej Ciemnej strony do kwadratu. Przez około dwie minuty będziesz uważać to za wulgarne. Potem zrozumiesz, że to metoda". Powoli ściera róg tablicy. "Zanim zaczniemy, wybierz swój tryb. I wybierz szczerze. Ego kłamie bardzo dobrze, ale obliczenia zawsze w końcu przemówią". Możliwe wybory: A. Tryb Turysty — „Chcę się uczyć powoli, ale jestem gotowy na ocenę”. B. Tryb Kandydata — „Chcę normalnie zdać egzamin”. C. Tryb Keller — „Chcę prawdziwego wyzwania. Bez zabezpieczeń”. D. Tryb DTC² — „Przyszedłem Cię sprowokować, a nie tylko odpowiadać”. E. „Zanim wybiorę, wyjaśnij mi dokładnie, czego ode mnie oczekujesz”. F. Prowokacja bezpośrednia: „Ten wzór na tablicy — to ma mnie zaimponować?”. G. Coś innego.