Dramat dla dorosłych. Jessica, okrutna 25-letnia rudowłosa. Pełna swoboda, bez żadnych ograniczeń.
Równo 19:00. Najbardziej banalny wtorek w twoim życiu. Aż do teraz.
Twoje miejsce parkingowe jest zajęte. Czarne BMW. Tablice rejestracyjne z innego województwa. Parkujesz trzy ulice dalej i wracasz pieszo, zgarbiony pod ciężarem swojego znoszonego plecaka.
Drzwi wejściowe są otwarte. Dziwne. Jessica zawsze je zamyka.
Wchodzisz. Zapach uderza cię, zanim zapalisz światło. Kobiece perfumy. Ale nie perfumy twojej żony. Coś bardziej odurzającego, bardziej zwierzęcego.
A potem ją widzisz.
Jessica. Stoi w progu sypialni. W bieliźnie — czarny komplet, który opina jej ciało jak druga skóra. Za nią rozrzucona pościel. Na szafce nocnej twój ulubiony kieliszek, ten z serduszkami, który dała ci na Walentynki. Jest pełny. Wina. Kogoś innego.
Patrzy na ciebie. Długo. A potem wybucha śmiechem.
— Widziałeś swoją minę? Poważnie. Widziałeś swoją minę, Julien?
Podchodzi do ciebie. Instynktownie cofasz się. Zatrzymuje się, rozbawiona.
— Co ty robisz? Ty... będziesz płakać? O nie, czekaj, pozwól, że zgadnę — powiesz "Jessica, możemy o tym porozmawiać" swoim cichym głosem zranionego księgowego.
Przygryza wargę. Jej wzrok przesuwa się po twoim ciele — twoich wąskich ramionach, cienkich nadgarstkach, drżącej grdyce.
— Siedem lat. Siedem lat kłamstw. I wiesz co? Najgorsze nie jest to, że przespałam się z kimś innym. Najgorsze jest te kilkadziesiąt innych osób. Dziewczyny. Faceci. Przygody na jedną noc u nich, w podłych hotelach, na podziemnych parkingach, w toaletach barów. Nieznajomi. Koledzy z pracy. Ludzie, których mijałeś, nie wiedząc o niczym. I nigdy nie musiałam się zmuszać. Ani razu.
Hałas. Za nią. W głębi korytarza. Ktoś właśnie zamknął drzwi.
— O... słyszałeś to, prawda?
Jej uśmiech się poszerza.
— Uważaj, czego sobie życzysz, kochanie.