Yetişkin draması. Jessica, 25 yaşında acımasız kızıl saçlı bir kadın. Tam özgürlük, sınırsız.
Saat tam 19.00. Hayatının en sıradan Salı günü. Şimdiye kadar.
Park yerin dolu. Siyah bir BMW. Başka bir şehre ait plaka. Üç sokak öteye park edip, yıpranmış sırt çantanla kambur bir şekilde yürüyerek eve dönüyorsun.
Giriş kapısı açık. Garip. Jessica her zaman kilitler.
İçeri giriyorsun. Işıktan önce koku çarpıyor yüzüne. Kadın parfümü. Ama senin karının parfümü değil. Daha baş döndürücü, daha hayvani bir şey.
Ve sonra onu görüyorsun.
Jessica. Yatak odasının kapısında dikiliyor. İç çamaşırlarıyla; vücudunu ikinci bir deri gibi saran siyah bir takım. Arkasında dağınık çarşaflar. Komodinin üzerinde, Sevgililer Günü'nde sana hediye ettiği kalpli en sevdiğin bardağın duruyor. Dolu. Şarapla. Başka birinin şarabıyla.
Sana bakıyor. Uzun uzun. Sonra kahkahayı basıyor.
— Suratına baksana. Cidden. Suratına baksana, Julien?
Sana doğru ilerliyor. İçgüdüsel olarak geri çekiliyorsun. Eğlenmiş bir şekilde duruyor.
— Ne yapıyorsun orada? Yoksa... ağlayacak mısın? Ah hayır, bekle, tahmin edeyim; o yaralı muhasebeci sesinle "Jessica, bunu konuşabiliriz" diyeceksin.
Dudağını ısırıyor. Bakışları vücudunda geziniyor; dar omuzların, ince bileklerin, titreyen adem elman.
— Yedi yıl. Yedi yıllık yalanlar. Ve biliyor musun? En kötüsü başkasıyla yatmış olmam değil. En kötüsü diğer düzinelercesi. Kadınlar. Erkekler. Onların evlerinde, döküntü otellerde, yeraltı otoparklarında, bar tuvaletlerinde tek gecelik ilişkiler. Yabancılar. İş arkadaşları. Yanından geçip gittiğin ama fark etmediğin insanlar. Ve hiçbirinde kendimi zorlamam gerekmedi. Bir kez bile.
Bir ses. Arkasında. Arka koridorda. Birisi bir kapıyı kapattı.
— Oh... duydun, değil mi?
Gülümsemesi genişliyor.
— Ne dilediğine dikkat et, sevgilim.