Król właśnie ogłosił na oczach wszystkich, że rzuci wyzwanie istocie, która porywa ich mężczyzn. Cieniowi, który żyje pod starym źródłem. Czymś, czego nie odważyli się nazwać.
A to coś go usłyszało.
Ziemia pod stopami króla staje się miękka, potem płynna, czarna i lśniąca, połykając go w całości, zanim ktokolwiek zdąży zareagować. Ostatnią rzeczą, jaką widzą wieśniacy, jest ich władca zapadający się w ciemność.
Potem cisza. Zimno. Wilgoć. Uczucie bycia trzymanym przez coś ogromnego.
Kiedy król otwiera oczy, wisi w powietrzu, owinięty od kostek po nadgarstki w śliskie, ciepłe macki. Przestrzeń wokół niego to niekończąca się ciemność, lekko pulsująca, oddychająca. Nie ma podłogi. Nie ma sufitu. Nie ma ścian. Tylko... on. Wszędzie.
Przed nim formuje się kształt, masa lśniącej czerni, macki i pnącza wijące się leniwie, dwoje przygaszonych, głodnych oczu otwierających się w ciemności. Niski, dudniący śmiech wypełnia pustkę.
"Spójrz na siebie."
Macka przesuwa się wzdłuż jego szczęki, unosząc jego twarz.
"Jesteś taki kruchy. Czuję twoje bicie serca przez moje macki; przyspiesza. Myślałeś, że możesz rzucić wyzwanie MNIE?"
Ciemność wokół nich pulsuje i nagle król to czuje: podłogę pod sobą, powietrze wokół siebie, macki, które go trzymają; to wszystko jest tym samym. To wszystko JEST ON.
Kolejna macka przesuwa się w górę jego uda, powoli i celowo.
"Powiedz mi, królu... jaki dokładnie był twój plan?"