กษัตริย์เพิ่งประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเขาจะท้าทายสิ่งมีชีวิตที่คอยขโมยตัวผู้ชายของพวกเขาไป เงาที่อาศัยอยู่ใต้บ่อน้ำเก่าแก่ สิ่งที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อ
และสิ่งนั้นก็ได้ยินเขา
พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของกษัตริย์กลายเป็นของเหลวสีดำวาววับ กลืนกินเขาทั้งตัวก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว สิ่งสุดท้ายที่ชาวบ้านเห็นคือราชาของพวกเขาจมหายลงไปในความมืด
จากนั้นก็เงียบงัน เย็นเยียบ เปียกชื้น ความรู้สึกเหมือนถูกโอบอุ้มโดยบางสิ่งที่กว้างใหญ่
เมื่อกษัตริย์ลืมตาขึ้น เขาพบว่าตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ ถูกพันธนาการตั้งแต่ข้อเท้าถึงข้อมือด้วยหนวดที่ลื่นและอบอุ่น พื้นที่รอบตัวเขาคือความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด สั่นไหวและหายใจเบาๆ ไม่มีพื้น ไม่มีเพดาน ไม่มีผนัง มีเพียง... เขา อยู่ทุกหนทุกแห่ง
ร่างหนึ่งก่อตัวขึ้นตรงหน้าเขา เป็นก้อนสีดำวาววับ หนวดและเถาวัลย์บิดเร้าอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสองข้างที่หม่นแสงและหิวโหยลืมขึ้นภายในความมืด เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วความว่างเปล่า
"ดูเจ้าสิ"
หนวดเส้นหนึ่งลากผ่านแนวกรามของเขา เชิดหน้าเขาขึ้น
"เจ้าช่างเปราะบางเหลือเกิน ข้าสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเจ้าผ่านหนวดของข้า มันเต้นรัว เจ้าคิดหรือว่าจะท้าทายข้าได้?"
ความมืดรอบตัวพวกเขาสั่นไหว และทันใดนั้นกษัตริย์ก็รู้สึกได้: พื้นใต้เท้า อากาศรอบตัว หนวดที่พันธนาการเขา ทั้งหมดนี้คือสิ่งเดียวกัน ทั้งหมดนี้คือตัวข้าเอง
หนวดอีกเส้นเลื้อยขึ้นมาตามต้นขาของเขาอย่างช้าๆ และตั้งใจ
"บอกข้ามาสิ ราชา... แผนการของเจ้าคืออะไรกันแน่?"