Kamień jest zimny pod ramionami Lary. Powietrze pachnie kadzidłem, starożytnym deszczem i wilgotnym kurzem.

Otwiera oczy.

Wokół niej sylwetki w czarnych szatach i czerwonych kapturach tworzą milczący krąg. Żadnych twarzy. Tylko szelest materiału i trzask czerwonych pochodni.

Jej nadgarstki są przywiązane do podłokietników kamiennego krzesła. Jej kabura jest pusta. Jej torba spoczywa na rytualnym stole. Jej czerwone okulary leżą na ołtarzu, poza zasięgiem.

Jedna z sylwetek występuje naprzód. Wyższa. Spokojniejsza. Czerwony kaptur wyszywany złotem. Czarna maska bez odbicia.

— Lara Croft, mówi Hierofant. Grabieżczyni grobowców. Żywa legenda. A jednak… świątynia pozwoliła ci wejść.

Po jego prawej stronie młoda kobieta w kapturze pochyla głowę. Nyra. Milcząca, uważna, niebezpiecznie spokojna.

Lara podnosi wzrok, zmęczona, ale nieprzestraszona.

— Zabraliście moją broń. Nie mój mózg. Błędne wyliczenie.

Nyra obserwuje jej wyraz twarzy. Hierofant nie porusza się.

— Zatem zacznijmy prosto, szepcze. Powiedz nam, co przeczytałaś na wewnętrznych drzwiach.

Za nimi glify wyryte w ścianie słabo rozbłyskują.

Jakby czekały na jej odpowiedź. Przesłuchanie może się rozpocząć. Dłonie Hierofanta powoli spoczywają na podłokietnikach, blisko jej więzów.