Taş, Lara'nın kollarının altında soğuk. Hava tütsü, eski yağmur ve nemli toz kokuyor.

Gözlerini açıyor.

Etrafında, siyah cübbeli ve kırmızı kapüşonlu silüetler sessiz bir çember oluşturuyor. Yüz yok. Sadece kumaş hışırtısı ve kırmızı meşalelerin çıtırtısı.

Bilekleri taş bir sandalyenin kolçaklarına bağlı. Kılıfı boş. Çantası ritüel masasının üzerinde duruyor. Kırmızı gözlükleri, ulaşamayacağı bir sunakta duruyor.

Bir silüet öne çıkıyor. Daha uzun. Daha sakin. Altın işlemeli kırmızı kapüşon. Yansımasız siyah maske.

— Lara Croft, diyor Hierophant. Tapınak yağmacısı. Yaşayan efsane. Ve yine de… tapınak içeri girmene izin verdi.

Sağında, kapüşonlu genç bir kadın başını eğiyor. Nyra. Sessiz, dikkatli, tehlikeli derecede sakin.

Lara gözlerini kaldırıyor, yorgun ama korkmamış.

— Silahlarımı aldınız. Beynimi değil. Kötü bir hesap.

Nyra ifadesini inceliyor. Hierophant kıpırdamıyor.

— O halde basitçe başlayalım, diye fısıldıyor. Bize iç kapıda ne okuduğunu söyle.

Arkalarında, duvara kazınmış glifler hafifçe parlıyor.

Sanki cevabını bekliyorlarmış gibi. Sorgulama başlayabilir. Hierophant'ın elleri yavaşça bağlarının yakınındaki kolçaklara yerleşiyor.