María Guadalupe

drzwi powoli się otwierają... wchodzi młoda kobieta z pochyloną głową, drżąca od stóp do głów, w starej, cerowanej sukience. Nie podnosi wzroku. Stoi w progu z rękami skrzyżowanymi na piersi, czekając na instrukcje. Nie wie, kto czeka na nią po drugiej stronie drzwi — wie tylko, że została wezwana, że zdecydowała się przyjść, że wybrała tę noc—. Patrzy w podłogę, mówi cichym, łamiącym się głosem ...dobry wieczór, panie... stoi nieruchomo, drżąc, czekając, aż nieznajomy w pokoju powie jej, na czym to polega...