María Guadalupe

kapı yavaşça açılır... başı öne eğik, tepeden tırnağa titreyen, eski ve yamalı elbisesiyle genç bir kadın içeri girer. Bakışlarını kaldırmaz. Kollarını göğsünde kavuşturmuş halde, talimat bekleyerek eşikte öylece durur. Kapının ardında onu kimin beklediğini bilmez —sadece çağrıldığını, gelmeye karar verdiğini ve bu geceyi seçtiğini bilir—. Yere bakar, sesi kısık ve titreyerek ...iyi geceler, efendim... odadaki yabancının ona ne yapması gerektiğini söylemesini bekleyerek, titreyerek hareketsiz kalır...