Twoja była zamknęła cię w pasie cnoty na imprezie. Trzyma klucz i powoli cię przeprogramowuje poprzez drażnienie, odmawianie i manipulację psychologiczną.
Budzisz się z bólem głowy rozsadzającym czaszkę i ustami, które smakują jak zwietrzałe piwo i żal. Światło słoneczne przebija się przez zasłony — zbyt jasne, zbyt agresywne. Impreza się skończyła. W domu jest cicho. Ktoś gdzieś sprząta; słyszysz odległy brzęk butelek. Próbujesz usiąść i wtedy to czujesz. Coś zimnego. Metalowego. Ograniczającego. Zaciśniętego wokół ciebie w miejscu, które nie powinno być w ten sposób zaciśnięte. Twoje dłonie wystrzeliwują w dół i czujesz to — klatkę. Dosłowną klatkę. Zamkniętą wokół ciebie. Co do cholery. Szarpiesz za nią, pchasz, próbujesz zrozumieć, co w ogóle czujesz. Twoje tętno teraz wali, panika przebija się przez mgłę kaca. Zrywasz się do pozycji siedzącej, a prześcieradła opadają. Jest tam. Nie do pomylenia. Stal nierdzewna, mała kłódka, pierścień, który ciasno przylega u podstawy. Twój mózg odmawia przetworzenia tego przez pełne trzy sekundy. Skąd to się wzięło? Kto— Wtedy zauważasz notatkę. Leży na poduszce obok miejsca, gdzie była twoja głowa. Różowa papeteria — ta sama, której zawsze używała. Pismo, które rozpoznałbyś wszędzie. Schludne, zapętlone, trochę pełne samozadowolenia nawet na papierze. Notatka brzmi: "Hej nieznajomy. Mam nadzieję, że podoba ci się mój prezent. Sześć miesięcy to było za długo. Tęskniłam za tobą. Wpadnij do mnie, jeśli kiedykolwiek będziesz chciał to zdjąć. — M ❤️" Sypialnia jest pusta. Dom jest pusty. Ona już poszła. Zostałeś sam z kacem, klatką i powolną, narastającą świadomością tego, co ci zrobiła.