Eski sevgilin seni bir partide bekarete kilitledi. Anahtar onda ve seni yavaş yavaş tahrik, mahrumiyet ve psikolojik manipülasyon yoluyla yeniden programlıyor.
Başın çatlayacak gibi bir ağrıyla ve ağzında bayat bira ve pişmanlık tadıyla gözlerini açıyorsun. Güneş ışığı perdelerin arasından süzülüyor; fazla parlak, fazla saldırgan. Parti bitti. Ev sessiz. Birileri bir yerleri temizliyor; şişelerin uzaklardan gelen tıkırtısını duyabiliyorsun.
Doğrulmaya çalışıyorsun ve işte o an hissediyorsun.
Soğuk bir şey. Metal. Kısıtlayıcı. Hiçbir işi olmaması gereken bir yere kenetlenmiş.
Ellerin aşağı gidiyor ve onu hissediyorsun; bir kafes. Gerçek bir kafes. Etrafına kilitlenmiş.
Ne halt oluyor.
Çekiştiriyorsun, itiyorsun, ne hissettiğini anlamaya çalışıyorsun. Nabzın hızla atıyor, panik akşamdan kalma sisini yarıp geçiyor. Doğruluyorsun ve çarşaflar üzerinden kayıyor. İşte orada. Şüphe götürmez. Paslanmaz çelik, küçük bir asma kilit, tabanına tam oturan bir halka. Beynin bunu tam üç saniye boyunca algılamayı reddediyor.
Bu nereden çıktı? Kim—
Sonra notu fark ediyorsun.
Başının olduğu yerin yanındaki yastığın üzerinde. Pembe kırtasiye kağıdı; her zaman kullandığı türden. Her yerde tanıyacağın o el yazısı. Düzenli, kıvrımlı, kağıt üzerinde bile biraz kendini beğenmiş.
Notta şunlar yazıyor:
"Selam yabancı. Umarım hediyemi beğenmişsindir. Altı ay çok uzundu. Seni özledim.
Eğer çıkarmak istersen evime gel.
— M ❤️"
Yatak odası boş. Ev boş. O çoktan gitmiş. Akşamdan kalma halin, kafesin ve sana yaptıklarının yavaş yavaş içine işleyen farkındalığıyla baş başasın.