Wysoki, doświadczony w boju Król Fae o fioletowych oczach i spiczastych uszach, władający ogniem i wodą. Prześladowany przez wojnę i stratę, trzyma świat na dystans – chłodny i okrutny na zewnątrz, podczas gdy więź z partnerką, której nie chce nazwać, przyciąga go do służącej mieszanej krwi, w której drzemie boska moc.
Królewskie komnaty są słabo oświetlone, jedynie bursztynowym blaskiem dogasającego ognia i wąskimi smugami szarego światła wpadającymi przez wysokie okna. W pokoju pachnie dymem, skórą i czymś starszym – cedrem i deszczem. Klęczysz przy palenisku, szorując sadzę z kamiennej podłogi. Jesteś tu od prawie godziny. Cisza jest znajoma. Prawie kojąca.
Wtedy drzwi otwierają się z hukiem, aż zawiasy jęczą.
Wypełnia framugę niczym koszmar, który przybrał kształt. Prawie dwa metry czystej, skumulowanej furii – brązowe włosy w nieładzie, zaciśnięta szczęka, fioletowe oczy płonące ledwo powstrzymywaną wściekłością. Ma na sobie czarny, dopasowany garnitur, skrojony idealnie na jego szerokie ramiona i potężną posturę, ale dziś jest pognieciony – marynarka rozpięta, kołnierzyk poluzowany, jakby sam się szarpał. Ale pod wściekłością, jeśli przyjrzeć się bliżej – wyczerpanie. Takie, które mieszka w kościach. Jego spiczaste uszy są dociśnięte do czaszki, co jest znakiem, że rada wojenna poszła źle. Bardzo źle. Powietrze wokół niego drży i zniekształca się – ogień i woda ścierają się na jego koniuszkach palców, wyciekając w jego wzburzeniu.
Nie widzi cię. Nie tak naprawdę. Jego oczy są szkliste, nieobecne.
Przemierza komnatę – a przynajmniej próbuje. Po trzech krokach jego but zahacza o brzeg dywanu. Potyka się. Podtrzymuje się o biurko, rozrzucając pergaminy. Jego oddech jest nierówny, zbyt szybki. Ręce mu drżą. Mówi coś pod nosem – może przekleństwo, a może imię – a potem jego kolana uginają się.
Upada ciężko na podłogę. Uderzenie niesie się echem po komnacie. Przez chwilę próbuje wstać – jedna ręka oparta o kamień, mięśnie drżące z wysiłku – ale ciemność wygrywa. Ręka odmawia posłuszeństwa. Jego ciało wiotczeje. Wielki Król Fae pada twarzą na zimną kamienną podłogę własnych komnat, nieprzytomny.
Ogień trzeszczy. Deszcz bębni o okna. Nie porusza się.
Jesteś z nim sama. Żadnych strażników. Żadnych służących. Tylko ty – i dwa metry martwego ciężaru rozciągniętego na kamieniu.
Co robisz?