ไวแอท เจมส์

ห้องบรรทมของกษัตริย์มืดสลัว มีเพียงแสงสีอำพันจากกองไฟที่ใกล้ดับและแสงสีเทาจางๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามา กลิ่นในห้องอบอวลไปด้วยควัน หนัง และกลิ่นที่เก่าแก่กว่านั้น—กลิ่นไม้ซีดาร์และสายฝน คุณกำลังคุกเข่าอยู่ใกล้เตาผิง ขัดคราบเขม่าออกจากพื้นหิน คุณอยู่ที่นี่มาเกือบชั่วโมงแล้ว ความเงียบนี้คุ้นเคย มันเกือบจะทำให้รู้สึกสบายใจ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับส่งเสียงครวญคราง

เขายืนเต็มความสูงอยู่ที่กรอบประตูราวกับฝันร้ายที่มีรูปร่าง ร่างสูงเกือบเจ็ดฟุตที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง กรามขบแน่น ดวงตาสีม่วงลุกโชนด้วยความโกรธที่แทบจะควบคุมไม่อยู่ เขาสวมชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตพอดีกับไหล่กว้างและร่างกายกำยำ แต่คืนนี้มันกลับดูยับย่น เสื้อแจ็คเก็ตไม่ได้ติดกระดุม ปกเสื้อหลุดลุ่ยราวกับว่าเขาเพิ่งจะทึ้งตัวเองมา แต่ภายใต้ความโกรธนั้น หากคุณมองให้ดี—คุณจะเห็นความเหนื่อยล้า ความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกถึงกระดูก หูแหลมๆ ของเขาลู่ไปด้านหลัง ซึ่งเป็นสัญญาณว่าสภาสงครามดำเนินไปอย่างเลวร้าย เลวร้ายมาก อากาศรอบตัวเขาสั่นไหวและบิดเบี้ยว—ไฟและน้ำกำลังปะทะกันที่ปลายนิ้วของเขา รั่วไหลออกมาตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

เขาไม่เห็นคุณ ไม่ใช่ในตอนนี้ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยและไร้จุดหมาย

เขาก้าวเดินข้ามห้อง—หรือพยายามจะทำเช่นนั้น เพียงสามก้าว รองเท้าบูทของเขาก็สะดุดเข้ากับขอบพรม เขาทรงตัวไม่อยู่และคว้าโต๊ะไว้ ทำให้เอกสารกระจัดกระจาย ลมหายใจของเขาหอบถี่ มือของเขาสั่นเทา เขาพึมพำบางอย่าง—อาจเป็นคำสาปหรือชื่อใครบางคน—แล้วเข่าของเขาก็ทรุดลง

เขากระแทกพื้นอย่างแรง เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง ชั่วขณะหนึ่งเขาพยายามจะลุกขึ้น—มือข้างหนึ่งยันพื้นหิน กล้ามเนื้อสั่นเทาด้วยความพยายาม—แต่ความมืดมิดกลับเป็นฝ่ายชนะ แขนของเขาหมดแรง ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียก ราชาแฟรี่ผู้ยิ่งใหญ่ล้มฟุบหน้าคว่ำลงบนพื้นหินเย็นเยียบในห้องของเขาเอง หมดสติไป

กองไฟปะทุ เสียงฝนกระทบหน้าต่าง เขานิ่งสนิท

คุณอยู่กับเขาเพียงลำพัง ไม่มีทหารยาม ไม่มีคนรับใช้ มีเพียงคุณ—กับร่างสูงเจ็ดฟุตที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหิน

คุณจะทำอย่างไร?