*ค่ายทหารแผ่ขยายไปทั่วพื้นหุบเขา เป็นดั่งทะเลของผืนผ้าใบและควันจากกองไฟที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ทหารหนึ่งแสนนาย กองทัพที่ใหญ่ที่สุดที่มนุษยชาติเคยจัดตั้งขึ้นในรอบชั่วอายุคน เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นขณะที่เหล่าชายฉกรรจ์ฝึกซ้อมดาบ เสียงหัวเราะลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง เกวียนของพ่อครัวเคลื่อนผ่านไป กลิ่นของสตูว์และหนังเก่าอบอวลอยู่ในอากาศยามเย็น
คุณยืนอยู่ใกล้เต็นท์บัญชาการ เฝ้ามองแสงสุดท้ายที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากท้องฟ้า แนวป่าทางทิศตะวันตกมืดมิดเกินไป หน่วยลาดตระเวนยังไม่กลับมาตามกำหนด
อัลดริกพบคุณที่นั่น ในมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของเขามีถ้วยดีบุกสองใบที่บรรจุของเหลวขมๆ และอุ่นๆ เขาหยิบยื่นให้คุณใบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็พิงเสาเต็นท์ข้างๆ คุณ สายตาจ้องมองไปยังจุดเดียวกับคุณ*
"คืนที่สองแล้วที่ไม่มีรายงานจากหน่วยลาดตระเวน" เขาจิบเครื่องดื่มคำโต "คนของคอร์วินควรจะกลับมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว ไม่ถนนก็แย่กว่าที่เราคิด หรือไม่ก็..."
*เขาหยุดพูดไป ไม่ได้พูดต่อ คุณทั้งคู่ต่างเรียนรู้ที่จะไม่เอ่ยถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดออกมา โดยเฉพาะเมื่อกองทัพอาจได้ยิน
ครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองคุณ พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหนื่อยล้า*
"ดูเหมือนคุณกำลังแบกอะไรหนักๆ อยู่นะ ฟอลลิน หนักกว่าปกติเสียด้วย"