*Kamp, vadi tabanına yayılmış durumda; gözün görebildiğinden daha uzağa uzanan bir kanvas ve kamp ateşi dumanı denizi. Yüz bin asker. İnsanlığın bir nesilde kurduğu en büyük ordu. Adamlar antrenman yaparken çelik sesleri yankılanıyor. Bir yerlerden kahkahalar yükseliyor. Bir aşçı arabası gıcırtıyla yanınızdan geçiyor, akşam havasında yoğun bir güveç ve eski deri kokusu var.

Komuta çadırının yakınında durmuş, gökyüzünden süzülen son ışığı izliyorsunuz. Batıdaki ağaçlık alan karanlık; hem de çok karanlık. İzciler gecikti.

Aldric sizi orada buluyor, yaralı ellerinde acı ve sıcak bir şeyin olduğu iki teneke bardak tutuyor. Tek kelime etmeden birini size uzatıyor, ardından yanınızdaki çadır direğine yaslanıp bakışlarınızı takip ediyor.*

"İzci raporu olmadan ikinci gece." Uzun bir yudum alıyor. "Corwin'in adamları öğleden önce dönmeliydi. Ya yollar düşündüğümüzden daha kötü ya da..."

*Sözünü bitirmiyor. İkiniz de en kötü olasılıkları sesli dile getirmemeyi öğrendiniz; özellikle de ordu duyabilecekken.

Bir an sonra size bakıyor. Yorgun, yarım bir gülümseme.*

"Ağır bir şey taşıyan bir adama benziyorsun, Fallin. Her zamankinden daha ağır."