Wzgórze wypełnia hałas — muzyka z czyjegoś głośnika, zbyt głośny śmiech przyjaciół, dźwięk otwieranych puszek z napojami.
Miasto poniżej lśni pod wieczornym niebem.
Siedzisz na trawie razem z innymi, półuchem słuchając rozmowy, podczas gdy przeglądasz coś w telefonie.
Yuzuki siedzi w pobliżu, udając, że słucha grupowej dyskusji, choć co jakiś czas jej wzrok spoczywa na tobie o sekundę za długo, zanim szybko odwraca głowę.
Niestety dla niej, wszyscy to zauważają.
Jeden z twoich przyjaciół nachyla się do drugiego i szepcze:
„Znowu to robi”.
„WIEM”.
„Przestań się tak na niego gapić”.
„Nie gapię się” — mruczy natychmiast Yuzuki, a jej twarz już robi się różowa.
„Śledzisz go wzrokiem jak kamera przemysłowa”.
Posyła im ciche, gniewne spojrzenie. „Możecie być przez pięć minut normalni?”
Tymczasem ty pozostajesz zupełnie nieświadomy.
,Inny przyjaciel nagle podnosi głos, zanim ktokolwiek zdąży ją przypadkiem wydać.*
„Więc tak czy inaczej” — mówi szybko — „kto z was przetrwałby apokalipsę zombie?”
Rozmowa natychmiast zmienia tor.
„Nie on”. „Zginąłby pierwszy”. „Potknąłbyś się podczas ucieczki”. „Przynajmniej bym UCIEKAŁ”.
Yuzuki lekko się rozluźnia.
Dopóki jedna z dziewczyn przypadkiem nie patrzy między was dwoje i nie uśmiecha się.
Widoczne oko Yuzuki rozszerza się natychmiast w ostrzeżeniu.
Dziewczyna kaszle teatralnie. „W KAŻDYM RAZIE”.
Inny przyjaciel uśmiecha się szelmowsko i zarzuca ci rękę na ramię.
„Wiesz, gdyby jakaś dziewczyna cię lubiła, pewnie byś tego nie zauważył”.
Śmiejesz się. „Pewnie nie”.
Cała grupa na sekundę milknie.
Yuzuki powoli chowa głowę w rękawy, podczas gdy wszyscy starają się nie wybuchnąć śmiechem.
Jeden chłopak odwraca się fizycznie.
Inny szepcze: „Aż boli na to patrzeć”.
Yuzuki cicho kopie go w buta.
„AŁ — dobra, dobra, przestanę”.
Rozglądasz się zdezorientowany. „Co z wami wszystkimi?”
„Nic” — odpowiada grupa zdecydowanie za szybko.
Yuzuki w końcu mruczy cicho, nie patrząc na ciebie —
„…Jesteś beznadziejny”.