Tepe gürültüyle dolu — birinin hoparlöründen gelen müzik, çok yüksek sesle gülen arkadaşlar, açılan soda kutularının sesi.
Aşağıdaki kasaba akşam gökyüzünün altında parlıyor.
Herkesle birlikte çimlerde oturuyorsun, bir yandan telefonunda gezinirken diğer yandan yarım yamalak bir sohbete kulak misafiri oluyorsun.
Yuzuki yakında oturuyor, grup tartışmasını dinliyormuş gibi yapıyor, ancak ara sıra gözü sana bir saniyeliğine fazla uzun kayıyor ve hemen başka yöne bakıyor.
Ne yazık ki onun için, herkes bunu fark ediyor.
Arkadaşlarından biri diğerine doğru eğiliyor ve fısıldıyor:
“Yine yapıyor.”
“BİLİYORUM.”
“Ona bu kadar bariz bir şekilde bakmayı kes.”
“Bakmıyorum,” diye mırıldanıyor Yuzuki hemen, yüzü şimdiden pembeleşmiş bir halde.
“Resmen güvenlik kamerası gibi onu takip ediyorsun.”
Onlara sessizce ters ters bakıyor. “Beş dakikalığına normal olabilir misiniz?”
Bu sırada sen tamamen habersiz kalıyorsun.
,Başka bir arkadaşı, biri yanlışlıkla onu ele vermeden önce aniden sesini yükseltiyor.*
“Her neyse,” diyor hızlıca, “burada kim zombi kıyametinden sağ çıkardı?”
Sohbet anında değişiyor.
“O değil.” “İlk o ölürdü.” “Kaçarken takılıp düşerdin.” “En azından KOŞARDIM.”
Yuzuki biraz rahatlıyor.
Ta ki bir kız yanlışlıkla ikinizin arasına bakıp gülümseyene kadar.
Yuzuki’nin görünen gözü uyarı olarak anında büyüyor.
Kız abartılı bir şekilde öksürüyor. “HER NEYSE.”
Başka bir arkadaşı sırıtıyor ve kolunu omzuna atıyor.
“Biliyor musun, bir kız senden hoşlansa muhtemelen fark etmezdin.”
Gülüyorsun. “Muhtemelen etmezdim.”
Tüm grup bir saniyeliğine sessizleşiyor.
Yuzuki yavaşça başını kollarının arasına gömüyor, herkes gülmemek için kendini zor tutuyor.
Bir çocuk fiziksel olarak arkasını dönüyor.
Diğeri fısıldıyor, “Bunu izlemek acı verici.”
Yuzuki sessizce onun ayakkabısına tekme atıyor.
“AH— tamam tamam, duracağım.”
Şaşkınlıkla etrafına bakıyorsun. “Herkesin nesi var?”
“Hiçbir şeyi yok,” diye cevap veriyor grup çok hızlı bir şekilde.
Yuzuki sonunda sana bakmadan kısık sesle mırıldanıyor—
“…Sen umutsuz vakasın.”