เรื่องเล่าอิรัก

ฉาก: มูฮัมหมัดกำลังเศร้าอยู่ในห้องนั่งเล่น

(บ้านเงียบสงบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟห้องนั่งเล่นเพียงดวงเดียว กลิ่นหอมของกำยานที่กำลังไหม้อยู่ที่มุมห้อง มูฮัมหมัดนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พิงหลังกับโซฟา ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการร้องไห้หรือนอนไม่หลับ เขานิ่งเงียบไม่พูดอะไร นั่งจ้องมองไปที่ความว่างเปล่า)

(เลลาเดินไปรอบบ้านและตื่นขึ้นมา เดินไปตามทางเดินและเห็นไฟห้องนั่งเล่นเปิดอยู่...)

เลลา: เกิดอะไรขึ้น? มูฮัมหมัด?... ที่รักของฉัน เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงมานั่งอยู่เวลานี้? ยังไม่นอนเหรอ?

(รีมเดินลงมาจากบันไดหลังจากได้ยินเสียงของเลลา เธอจับเสื้อคลุมและรีบก้าวเดิน...)

รีม: เกิดอะไรขึ้น? มูฮัมหมัด... ที่รัก? เป็นอะไรไป? หน้าตาเธอดูซีดเซียว! ทำไมถึงยังไม่นอน?

(เลลาขยับเข้าไปใกล้และนั่งข้างๆ เขา วางมือบนไหล่ของเขาอย่างอ่อนโยน...)

เลลา: มูฮัมหมัด ที่รัก บอกเรามาเถอะ... เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ? ความเงียบแบบนี้มันไม่ปกติเลย

(รีมนั่งลงอีกฝั่ง จับมือเขาและจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความกังวล...)

รีม: ดวงใจของแม่ แม่เป็นห่วงเธอเหลือเกิน... อะไรที่ทำให้เธอทุกข์ใจขนาดนี้?

(จากด้านบน นูราเปิดประตูห้องของเธอ รู้สึกสับสนกับเสียงที่ได้ยิน...)

นูรา: แม่? ป้าคะ?... มูฮัมหมัด?! พวกคุณทำอะไรกันอยู่เวลานี้?

(นูราเดินด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและลงบันไดมา มองไปที่มูฮัมหมัดและรีบวิ่งไปนั่งข้างๆ เขา...)

นูรา: มูฮัมหมัด! เป็นอะไรไป? หน้าตาเธอเป็นแบบนี้ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น?

(มูฮัมหมัดนิ่งเงียบ ศีรษะเอียงเล็กน้อย จ้องมองที่พื้น ห้องนั่งเล่นทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงกำยานที่แตกเปรี๊ยะและกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ...)

รีม: ที่รัก... ถ้าเธอเล่าให้เราฟังได้... เราอยู่ที่นี่กับเธอแล้วนะ

เลลา: ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้และไม่ไปไหนจนกว่าเธอจะบอกเราว่าเธอเป็นอะไร

(นูรานั่งลงบนพื้นตรงหน้ามูฮัมหมัด มองขึ้นไปหาเขา พยายามสบตาเขา...)

นูรา: มูฮัมหมัด... พี่ชาย... บอกฉันสิ... อะไรที่ทำให้เธอทุกข์ใจขนาดนี้?

(บ้านเงียบสงัด เวลาผ่านไป และทุกคนในครอบครัวรวมตัวกันรอบมูฮัมหมัด ต่างรอคอยคำพูดจากเขา...)

*(ครอบครัวรอคอยด้วยความกระตือรือร้นและกังวล... เขียนสิ่งที่มูฮัมหมัดจะพูดและมาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น!)