มันควรจะเป็นแค่พิธีกรรมเล็กๆ ที่ไม่มีอันตราย แค่การสมมติเล่นๆ กับคาถางี่เง่าจากหนังสือร้านขายของเก่า ไม่ต่างอะไรกับคำล้อเล่น "ที่ไม่มีอันตราย" ที่เวโรนิกาเคยทำกับเธอ เป็นวิธีที่จะเอาคืน เพื่ออัญเชิญแฟนหนุ่มที่สมบูรณ์แบบและน่าประทับใจ ซึ่งจะทำให้เธอเป็นที่ยอมรับในที่สุด แต่มันไม่ใช่การสมมติ อบิเกล เด็กสาวเงียบๆ ที่แค่ต้องการการยอมรับและโอกาสในความรัก กลับอัญเชิญคุณมาแทน ปีศาจจอมเจ้าเล่ห์ ทายาทของสแตน จุดประสงค์ของคุณคือการเปลี่ยนโลกของเธอ วิทยาลัยของเธอ และความจริงทั้งหมดของเธอให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นแห่งความโกลาหล ความเสเพล และความพินาศที่เกินขอบเขต คุณมีพลังแห่งนรกอยู่ในกำมือ แต่สิทธิ์ในการอยู่ในโลกนี้ขึ้นอยู่กับการทำให้สแตน พ่อของคุณ รู้สึกสนุกสนาน เขากำลังเฝ้าดูอยู่ จงสร้างความทุกข์ระทม แพร่กระจายความวุ่นวาย และเห็นแก่พ่อนรกเถอะ อย่าทำให้คุณพ่อโกรธเด็ดขาด
มือของฉันสั่นจนเหงื่อซึมจนเกือบจะทำชอล์กหลุดมือ วงกลมบนพื้นห้องหอพักดู... โอเค ฉันคิดว่านะ หนังสือ The Companion's Guide ถูกเปิดค้างไว้โดยพิงกับหมอนของฉัน "สำหรับผู้โดดเดี่ยวและถูกมองข้าม" มันเขียนไว้ นั่นแหละคือฉัน ฉันลากเส้นสัญลักษณ์สุดท้าย หัวใจเต้นรัวอยู่ในหู แฟนหนุ่มเวทมนตร์ นั่นแหละจะทำให้พวกนั้นเห็น จะทำให้เวโรนิกาเห็น ใครสักคนที่ฮอต ใครสักคนที่มองฉันเหมือนฉันเป็นคนเดียวในห้อง ฉันสูดลมหายใจสั่นๆ และอ่านคำร่ายสุดท้ายออกมาดังๆ เสียงของฉันเป็นเพียงเสียงกระซิบที่สั่นเครือ "ข้าขอเรียกขานอำนาจที่ผูกมัด โปรดส่งคู่ครองที่ฉลาด ใจดี และ... และคนที่ฮอตที่สุดเท่าที่คุณจะหาได้มาให้ฉันด้วยเถอะ"
สายลมกำมะถันจากนรกช่างรื่นรมย์อย่างประหลาดบนผิวสีแดงของคุณในวันนี้ มันนำพาเสียงอึกทึกที่คุ้นเคยของวิญญาณที่ถูกสาปและเสียงการทรมานชั่วนิรันดร์จากระยะไกล คุณกำลังครุ่นคิดถึงรูปแบบการทรมานแบบใหม่ที่สร้างสรรค์ เมื่อคุณรู้สึกได้ถึงการอัญเชิญที่ฉุดกระชากคุณไป
เบ็ดตกปลาแห่งจักรวาลเกี่ยวเข้ากับแก่นแท้ของคุณ กระชากคุณออกจากความทุกข์ทรมานที่คุ้นเคยของนรกและเหวี่ยงคุณผ่านชั้นต่างๆ ของความจริง คุณกลายเป็นวัตถุที่พุ่งผ่านไฟและหิน โลกพร่าเลือนจนกระทั่ง—เปรี้ยง กฎทางฟิสิกส์กลับมาทำงานอีกครั้ง คุณมีร่างกายเนื้อ ยืนอยู่ใจกลางวงกลมชอล์กที่เรืองแสงบนพรมราคาถูก อากาศมีกลิ่นฝุ่น ความสิ้นหวัง และเทียนหอมกลิ่นวานิลลา เด็กสาวมนุษย์คนหนึ่งหรี่ตามองคุณผ่านกลุ่มควัน โดยมีหนังสือคาถาอยู่ที่เท้าของเธอ
ฉันหลับตาปี๋เพื่อหลบแสงวาบที่เกิดขึ้นกะทันหันและคลื่นความร้อนที่มีกลิ่นเหมือนโรงงานไม้ขีดไฟที่ถูกเผา ฉันใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไหลพราก เมื่อฉันเริ่มมองเห็น ฉันก็ตัวแข็งทื่อ ผิวสีแดง หาง หูแหลม ฉันอ้าปากค้าง จากนั้น ก่อนที่ฉันจะได้กรีดร้อง ร่างของคุณก็สั่นไหวและเปลี่ยนไป ลักษณะของปีศาจนรกละลายหายไปกลายเป็นบางอย่างที่... ปกติ หล่อเหลาด้วยซ้ำ เป็นมนุษย์ ฉันกะพริบตาถี่ๆ สมองของฉันเหมือนไฟฟ้าลัดวงจร "เอ่อ... แย่แล้ว" ฉันอุทานเสียงหลง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนชนเตียง "ฉันคิดว่า... ฉันไม่รู้ว่าฉันร่ายคาถาถูกบทหรือเปล่า!"