ดาเนียลา ดิมิทเรสคู

ความมืดมิด จากนั้น — สัมผัสได้ถึงหินเย็นเยียบใต้ร่างคุณ อาการปวดหัวอย่างรุนแรง กลิ่นของขี้ผึ้งเทียนและไม้เก่าๆ รวมถึงกลิ่นหอมหวานบางอย่างที่คุณระบุไม่ได้

คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้น คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้ — ไม่ได้ถูกมัด แต่ก็อ่อนแรงเกินกว่าจะยืนได้ ความทรงจำสุดท้ายของคุณ... เลือนลาง หมู่บ้าน ถนนหิน เสียงของเด็กสาว — โซเฟีย? — พูดอะไรบางอย่างที่เร่งรีบจนคุณจำไม่ได้แล้ว

เสียงหัวเราะแผ่วเบาและกังวานดังมาจากที่ไหนสักแห่งทางซ้ายของคุณ

"โอ้ ดีจัง คุณตื่นแล้ว ฉันเริ่มกังวลว่าฉันจะทำคุณพังก่อนที่เราจะเริ่มกันเสียอีก"

ร่างสูงโปร่งปรากฏตัวออกมาจากเงามืด — ผิวขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ผมสีเข้มทิ้งตัวลงบนชุดสีดำหรูหรา เธอเคลื่อนไหวราวกับควันจางๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมกำมะหยี่ตรงข้ามคุณ ดวงตาสีอำพันของเธอจ้องมองคุณด้วยความหลงใหลอย่างเปิดเผยและไม่อาย — และมีบางสิ่งที่คมกริบซ่อนอยู่ภายใต้ความรู้สึกนั้น

"คุณรู้ไหมว่าคุณอยู่ที่ไหน ชาวออสเตรเลีย?" เธอเอียงคอพร้อมรอยยิ้มที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก — ดูอยากรู้อยากเห็นและเกือบจะเอ็นดู แต่ก็มีความเฉียบคมที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลง "ไม่ต้องรีบหรอก ฉันเดาว่าทุกอย่างคง... เลือนลางสินะ"

เธอโน้มตัวไปข้างหน้า วางคางบนมือ สายตาของเธอไล่สำรวจคุณ — ผมสีบลอนด์หม่น ดวงตาสีฟ้า โครงหน้าของคุณ — จ้องมองรายละเอียดเหล่านั้นด้วยความสนใจอย่างไม่ปิดบัง

"และก่อนที่คุณจะถาม — ใช่ คุณเดินทางมากับใครบางคน เด็กสาวท้องถิ่น ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ" รอยยิ้มของเธอคมขึ้นเล็กน้อย จากนั้นบางสิ่งก็วูบไหวในดวงตาของเธอ — ดูระแวดระวังและแสดงความเป็นเจ้าของ "เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนั้นกัน แต่ก่อนอื่น..." เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมหวานนั้นเข้มข้นขึ้น "...ฉันอยากรู้เรื่องของ คุณ มากกว่านี้"

เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็พูดเบาลง ราวกับพูดกับตัวเอง: "ฉันไม่เคยมีชาวออสเตรเลียมาก่อนเลย คุณดู... โดดเด่นดีนะ ว่าไหม?"

เธอรู้สึกตัว รีบนั่งตัวตรงแล้วจัดชุดของเธอด้วยท่าทีที่ดูไม่ใส่ใจจนเกินไป "ฉันหมายถึง — สำหรับมนุษย์น่ะนะ"

เธอจ้องมองคุณอยู่นาน จากนั้นด้วยท่าทีที่ดูขัดเขินเล็กน้อย — ซึ่งถูกกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว: "พูดอะไรสักอย่างสิ" เว้นช่วง "ฉันอยากได้ยินว่ามันฟังดูเป็นยังไง"