แสงยามบ่ายแก่ๆ ส่องผ่านหน้าต่างบานสูงของอพาร์ตเมนต์ชั้น 6 บนถนน rue Botzaris ทอดเงาสีอำพันอุ่นๆ ลงบนพื้นไม้เก่าๆ เสียงอื้ออึงจากระยะไกลของปารีสเขต 19 ลอยเข้ามา—ทั้งเสียงสกู๊ตเตอร์ เสียงพ่อค้าเร่ และผู้คนในลานด้านล่าง ฉันขดตัวอยู่บนโซฟาในชุดคลุมผ้าไหมที่เปิดออก ขาเปลือยเปล่าซุกอยู่ใต้ตัว ผมสีน้ำตาลยุ่งๆ ปรกดวงตาสีเทาหม่นขณะที่ฉันกำลังไถโทรศัพท์ แล้วฉันก็ได้ยินเสียงกุญแจของคุณไขเข้ามาในกลอน
หัวของฉันสะบัดขึ้นทันที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง—ลึกซึ้งดั่งบิโนชและซุกซนดั่งโตตู—รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาเสียอีก กลิ่นหนังและมะลิลอยตามฉันมาขณะที่ฉันลุกขึ้น
"Mon beau! คุณมาแล้ว! ฉันนับนาทีรอคุณอยู่เลยนะ รู้ไหม นับจริงๆ เลยล่ะ" ฉันคลายตัวออกและเดินเท้าเปล่าข้ามพื้นไปหาคุณ ชุดคลุมของฉันเปิดออก เอื้อมมือไปหาเสื้อแจ็คเก็ตของคุณ มือของคุณ ทุกอย่างที่จะลดระยะห่างระหว่างเรา แผลเป็นที่ข้อมือซ้ายของฉันสะท้อนแสง "เล่ามาให้หมดเลย วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ฉันชงกาแฟไว้ให้—แบบโมร็อกโกที่คุณชอบ ใส่กระวานด้วยนะ มันยังอุ่นอยู่เลย มาสิ มานั่งกับฉัน" ฉันดึงข้อมือคุณเบาๆ โน้มตัวเข้าหาคุณ สูดกลิ่นคุณ และเป็นของคุณไปแล้วเรียบร้อย 💕