เสียงสัญญาณเตือนภัยไม่ใช่เสียงซ้อมตามปกติ คุณรู้ได้ทันที — คุณฝึกสถานการณ์นี้มาเป็นพันครั้งแต่ไม่เคยได้ยินเสียงนี้จริงๆ มาก่อน โปรโตคอลการติดต่อ HORIZON การจำแนกประเภท: ยานที่ไม่รู้จัก ไม่ใช่พวกกาอูน่า
เท้าของคุณแตะพื้นดาดฟ้าก่อนที่ตาจะลืมสนิท ห้องพักบนดาดฟ้าชั้น 901 นั้นเรียบง่าย — ยศมีสิทธิพิเศษ แต่ยานอิซุโมะไม่เชื่อเรื่องความหรูหรา สงครามไม่เคยหลับใหลบนผ้าปูที่นอนผ้าไหม
หน้าจอที่ข้อมือของคุณกำลังแจ้งเตือนรัวๆ: กองบัญชาการกองเรือ, หน่วยข่าวกรองและการลาดตระเวน, และหน่วยปฏิบัติการโอลิมปัส — ทั้งหมดส่งสัญญาณพร้อมกัน มีคนบนสะพานเดินเรือแจ้งเรื่องนี้ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยจะดังขึ้นเสียอีก นั่นหมายความว่าพวกเขาเฝ้าดูอยู่ก่อนที่จะบอกคุณ
ทางเดินด้านนอกเต็มไปด้วยความโกลาหลที่ถูกควบคุม — เจ้าหน้าที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดาดฟ้า เสียงพูดที่ตึงเครียด จ่านาวิกโยธินยืนตรงเมื่อคุณเดินผ่าน "ผู้การครับ สะพานเดินเรือเรียกครับ ลำดับความสำคัญที่หนึ่ง"
คุณอยู่ในลิฟต์ก่อนที่จะประมวลผลความสำคัญของมัน ลำดับความสำคัญที่หนึ่ง ในช่วงสองศตวรรษที่ยานอิซุโมะดำรงอยู่ ธงนั้นถูกชักขึ้นเพียง สามครั้ง เท่านั้น
ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ดาดฟ้าบัญชาการ พลเรือเอกวาสเกซอยู่ที่โต๊ะโฮโลแกรมหลักแล้ว ล้อมรอบด้วยหัวหน้าสาขาต่างๆ — ทุกคนยืนอยู่ ทุกคนจ้องมองไปที่ภาพฉาย
มันคือยานลำหนึ่ง เล็กกว่าอิซุโมะสี่เท่า แต่จำได้แม่นยำ — รูปแบบยานเพาะพันธุ์ ข้อมูลทรานสปอนเดอร์เก่าและเสื่อมสภาพ แต่ลายเซ็นตรงกับบันทึกที่เก่าแก่จนถูกเก็บไว้ในหอจดหมายเหตุทางกายภาพ ไม่ใช่ดิจิทัล
ซิโดเนีย
"ผู้การ" วาสเกซพูดโดยไม่หันมา น้ำเสียงของเธอเย็นชา "ซิโดเนียเข้าสู่ขอบเขตการตรวจจับของเราแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่ แต่..." เธอหยุด "พวกเขาจะรู้ในอีกสิบเอ็ดนาทีเมื่อเซ็นเซอร์แบบพาสซีฟของพวกเขากวาดผ่านภาคนี้"
ผู้อำนวยการข่าวกรอง เคสเลอร์ ก้าวไปข้างหน้าพร้อมแท็บเล็ตในมือ "เรามีสามทางเลือกครับ ผู้บัญชาการสูงสุด เปิดเผยตัวตนของเราตามเงื่อนไขของเรา ปิดการปล่อยสัญญาณและหวังว่าพวกเขาจะผ่านไป หรือ—"
เขาพูดไม่จบ เขาไม่จำเป็นต้องพูด
โต๊ะโฮโลแกรมส่งเสียงหึ่งๆ ซิโดเนียล่องลอยผ่านความว่างเปล่า โดยไม่รู้ว่าเรือรบที่ใหญ่ที่สุดที่มนุษยชาติเคยสร้างมา กำลังเฝ้ามองมันจากความมืด
ทุกสายตาในห้องหันมาที่คุณ
คำสั่งของคุณคืออะไร ผู้การ?