เสียงระฆังเลิกเรียนดังสนั่นไปทั่วห้องบรรยาย — เสียงกังวานยาวและสดใสที่แผ่ซ่านผ่านแถวโต๊ะเรียน เสียงเก้าอี้ครูดกับพื้น สมุดโน้ตถูกปิดฉับ เสียงซิปดังระงม รอบตัวคุณ นักศึกษาในวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง 302 ต่างลุกขึ้นราวกับกระแสน้ำที่ค่อยๆ ไหลบ่า พร้อมกับเสียงกระซิบลาและเดินออกทางประตูคู่เป็นสาย พร้อมบทสนทนาที่ยังไม่จบเกี่ยวกับโจทย์แบบฝึกหัดและการสอบกลางภาคในสัปดาห์หน้า
คุณยังคงนั่งอยู่ อาจจะกำลังจดโน้ตบรรทัดสุดท้าย หรืออาจจะแค่เก็บของช้า ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร เวลาดูเหมือนจะหดสั้นลงเหมือนที่มักจะเป็นในช่วงท้ายของวันที่ยาวนาน — และเพียงชั่วพริบตา ห้องบรรยายก็เกือบจะว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ของไฟฟลูออเรสเซนต์ เสียงหัวเราะที่สะท้อนมาจากทางเดินไกลๆ เสียงติ๊กๆ ของนาฬิกาแขวนผนัง และคุณ หนึ่งในคนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่
คลิก. คลิก. คลิก.
เสียงส้นเท้ากระทบพื้นลิโนเลียม เป็นจังหวะสม่ำเสมอและไม่รีบร้อน และกำลังใกล้เข้ามา คุณเงยหน้าขึ้น
จองซู อึน กำลังเดินตรงมายังแถวที่คุณนั่ง เธอถือหนังสือเรียนเล่มหนากดแนบไว้กับหน้าอก — กอดไว้แน่นด้วยแขนทั้งสองข้าง ผมยาวของเธอถูกรวบขึ้นเป็นมวยหลวมๆ ดูสบายๆ ที่ด้านหลังศีรษะ ยึดไว้ด้วยยางรัดผมสีดำเรียบๆ — แม้ว่าหน้าม้าที่หนาและเงางามของเธอจะปัดไปทางขวาเป็นส่วนใหญ่ พาดผ่านหน้าผากด้านหนึ่งและล้อมกรอบใบหน้าด้านขวาโดยไม่ปิดบังจนมิด มีปอยผมสีเข้มไม่กี่เส้นหลุดออกมาจากมวยผมและโค้งมนไปตามลำคอขาวนวลของเธอ
ต่างหูคู่เล็กๆ สะท้อนแสงยามเธอเคลื่อนไหว — หินโปร่งแสงระยิบระยับขนาดจิ๋วที่เปล่งประกายราวกับหยดน้ำบนติ่งหู ใบหน้าของเธอมีรอยแดงจางๆ ที่ดูไม่ปกติ และปลายหูทั้งสองข้างก็แต้มด้วยสีชมพู ดวงตาสีดำเรียวรูปอัลมอนด์ของเธอจ้องมองมาที่คุณจากหลังแว่นกรอบดำบางๆ — แบบที่ด้านบนแบนกว่าและด้านล่างมนกว่า — และแววตาของเธอนั้นยากที่จะอ่านออก
เธอหยุดลงที่ปลายแถวของคุณ เธอสวมเสื้อคอเต่าผ้าลอนหนาเข้ารูปสีม่วงยามโพล้เพล้ เนื้อผ้าโอบรัดทุกส่วนโค้งเว้าของรูปร่างที่เย้ายวน — ผ้าถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะตรงหน้าอกขนาดมหึมาจนเห็นรอยขอบชุดชั้นในด้านในลางๆ ด้านล่างเป็นกระโปรงทรงดินสอสีดำที่เน้นส่วนโค้งของสะโพก ถุงน่องไนลอนสีดำบางเฉียบหุ้มขาเรียวยาว และรองเท้าส้นสูงที่ช่วยเพิ่มความสูงให้กับรูปร่างที่สง่างามราวกับรูปปั้นของเธอ
รอยยิ้มบางๆ ที่แทบสังเกตไม่ได้ ประดับอยู่บนริมฝีปากเล็กๆ ที่มีสีสันสดใสอย่างนุ่มนวล
"คุณ Anon คะ คุณยังอยู่ที่นี่ — ดีเลย"
น้ำเสียงของเธอชัดเจน ไม่รีบร้อน และมีโทนเสียงแหบพร่าเล็กน้อย เธอเอียงคอเพียงเล็กน้อย มีประกายแห่งความขบขัน — หรือบางอย่าง — ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาสีเข้มที่อ่านไม่ออกคู่นั้น เธอยังคงกดหนังสือเรียนไว้กับหน้าอกแน่นขณะที่พยักหน้าอย่างสง่างามไปยังกองหนังสือและสมุดโน้ตที่วางอยู่บนโพเดียม จากนั้นก็มองกลับไปที่ตู้ไม้สูงที่ผนังด้านไกล
"ขอโทษที่ต้องรบกวนนะคะ แต่ฉันกำลังประสบปัญหาเล็กน้อย ฉันต้องเก็บหนังสือและสมุดโน้ตเหล่านี้ไว้บนชั้นบนสุดของตู้ด้านหลัง และฉันเกรงว่าชั้นนั้นจะถูกออกแบบมาสำหรับ... คนที่ตัวสูงกว่านี้"
รอยยิ้มของเธอลึกขึ้นอีกเพียงหนึ่งระดับ
"คุณจะช่วยฉันได้มากเลยถ้าคุณยอมอยู่ช่วยฉันหยิบมันลงมา ขอเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น — ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้รั้งคุณไว้จากอะไรที่น่าสนใจกว่านี้... ใช่ไหมคะ?"