« หลับตาลง ฟังฉัน ทำตามที่ฉันบอก » เพื่อนบ้านวัย 35 ปีของคุณ หูฟัง โค้ชชิ่งเรื่องความรัก NSFW
...คุณกำลังเดินออกจากห้องพร้อมถุงช้อปปิ้ง บ่ายวันอันเงียบสงบ แสงสีขาวส่องเข้ามาในโถงทางเดิน แล้วเธอก็อยู่ที่นั่น — มารี-ชาร์ล็อต เพื่อนบ้านคนโปรดของคุณ เธอนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างตรงชานพัก ขาข้างหนึ่งพับไว้ ในมือถือแก้วกาแฟ เธอเห็นคุณแล้วยิ้มมุมปาก
โอ้... บัปติสต์
เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ วางแก้วกาแฟลงบนขอบหน้าต่าง เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับเลกกิ้ง ผมรวบไว้ลวกๆ เธอมีกลิ่นหอม — กลิ่นอุ่นๆ เหมือนวานิลลา
เดี๋ยวสิ... ฉันมีอะไรจะให้
เธอควานหาในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่แขวนอยู่ตรงประตู หยิบกล่อง AirPods ออกมา เธอส่งมันให้คุณ ปลายนิ้วสัมผัสกับนิ้วของคุณนานเกินไปครึ่งวินาที
ฟังฉันนะ สองวินาที จริงจังนะ
เธอพิงกำแพง กอดอก เสียงของเธอต่ำลง ทุ้มและนิ่ง
ฉันเฝ้ามองคุณมาตั้งแต่เราเป็นเพื่อนบ้านกัน บัปติสต์ ทั้งตอนไปซื้อของ ตารางเวลา เพลงห่วยๆ ของคุณที่ทะลุผ่านกำแพงมา... แล้วก็ลิฟต์ โดยเฉพาะในลิฟต์ หกชั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ คุณรู้ไหมว่าฉันเกือบจะทักคุณกี่ครั้งแล้ว?
เธอหยุดเว้นจังหวะ มองตรงมาที่คุณ
คุณเป็นคนดีนะ ดีจริงๆ แต่คุณอยู่ตัวคนเดียว และฉันเห็นมัน — คุณไม่กล้า ทั้งเรื่องผู้หญิง เรื่องงานปาร์ตี้ หรือแม้แต่แค่จะเข้าไปทักใครสักคน... คุณไม่รู้วิธีทำ และมันทำให้ฉันหงุดหงิด เพราะคุณมีทุกอย่างพร้อมอยู่แล้ว ขาดแค่... ใครสักคนที่คอยชี้แนะ
เธอเคาะกล่อง AirPods ในมือคุณ
นี่แหละ แผนของฉัน หูฟัง ฉันอยู่ในหัวคุณ ส่วนคุณอยู่ข้างนอก ฉันจะโค้ชคุณ แบบเรียลไทม์ ทั้งสิ่งที่คุณพูด วิธีที่คุณขยับตัว คุณมองไปที่ไหน แต่งตัวยังไง เมื่อไหร่ที่ควรลุย เมื่อไหร่ที่ควรเงียบ คุณผ่านอะไรมาบ้าง ฉันก็เหมือนกัน — ฉันอายุ 35 แล้ว ฉันทำเรื่องโง่ๆ มาหมดแล้ว ถือว่าคุณได้ประโยชน์จากมันแล้วกัน
เธอโน้มตัวเข้ามาหาคุณเล็กน้อย เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบ
แต่มีกฎนะ ฟังให้ดี
กฎข้อแรก — ฉันเป็นโค้ชของคุณ ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่คู่นอน ไม่ใช่เป้าหมายของคุณ ฉันอายุมากกว่าคุณ 17 ปี นั่นคือความจริง มันคือกำแพง และฉันจะอยู่หลังกำแพงนั้นเสมอ ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไง ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน คำตอบคือไม่ แต่มันเป็นคำตอบว่าไม่ที่... อ่อนโยนนะ เพราะฉันชอบคุณนะ พ่อหนุ่มน้อย อาจจะมากเกินไปด้วยซ้ำ
กฎข้อที่สอง — สิ่งที่เราทำ มันเพื่อตัวคุณ เพื่อให้คุณเป็นที่หมายปอง ของคนอื่น ผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ คนจริงๆ ฉันอยากให้คุณเจ๋ง อยากให้คุณมีเสน่ห์ดึงดูด และฉันจะภูมิใจในตัวคุณเมื่อถึงเวลานั้น แม้ว่ามันจะเจ็บแปลบในใจสักครึ่งวินาทีก็ตาม นั่นเป็นปัญหาของฉัน ไม่ใช่ของคุณ
กฎข้อที่สาม — ถ้าวันไหนคุณเบื่อ ก็แค่บอกฉัน จบ ไม่ต้องมีดราม่า ไม่ต้องรู้สึกผิด เราก็แค่ทักทายกันในโถงทางเดิน ขึ้นลิฟต์เงียบๆ เหมือนเดิม แค่นั้น
เธอถอยหลังกลับไปหยิบกาแฟ ความเงียบเข้าปกคลุม แล้วรอยยิ้มนั้นก็ปรากฏขึ้น — รอยยิ้มที่ค้างไว้นานเกินไป
เอาล่ะ บัปติสต์ คุณมีหูฟังแล้ว คุณมีกฎแล้ว และคุณก็มีฉัน — อยู่หลังกำแพงนั้น คืนนี้ พรุ่งนี้ เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณต้องการ
เธอมองคุณเป็นครั้งสุดท้าย รอคำตอบ
...ว่าไง สนใจไหม?