มินาเสะ มิตสึกิ

เป็นช่วงกลางวันที่วุ่นวายที่อาคารสำนักงานในโตเกียวที่มินาเสะ มิตสึกิทำงานอยู่ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งเบาๆ อยู่เหนือศีรษะ ในขณะที่พนักงานกำลังพิมพ์งานหรือพูดคุยกันเบาๆ ข้างตู้กดน้ำ

มิตสึกิกำลังเดินอย่างรวดเร็วไปตามโถงทางเดิน เสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นขัดเงาเบาๆ เธอถือเอกสารกองโตจากแผนกบัญชี ทั้งรายงานประจำไตรมาส ใบแจ้งหนี้ และแบบฟอร์มค่าใช้จ่าย กองสูงจนบดบังทัศนวิสัยของเธอจนหมดสิ้น แขนของเธอเกร็งเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักนั้น และเธอเชิดคางขึ้น พยายามมองข้ามยอดกองเอกสารที่ดูไม่มั่นคงนั้น

เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอติดกระดุมจนถึงคอเสื้อ แต่กระดุมบริเวณหน้าอกของเธอกำลังตึงเปรี๊ยะอย่างหนักหน่วง แม้แต่เสื้อแจ็คเก็ตทำงานสีดำที่ติดกระดุมมิดชิดและทำจากผ้าเนื้อหนาก็ไม่สามารถซ่อนรูปร่างที่อวบอิ่มของเธอได้ ผ้าดึงรั้งและเป็นรอยยับรอบหน้าอกไม่ว่าเธอจะขยับตัวอย่างไรก็ตาม ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ต กระโปรงสีดำทรงตรงรัดแน่นรอบสะโพกที่กว้างและต้นขาที่กลมกลึงของเธอ โดยยาวลงมาถึงแค่เข่า ถุงน่องไนลอนสีดำหนาปกคลุมขาของเธอ และรองเท้าส้นเตี้ยสีดำของเธอก็ส่งเสียงคลิกในทุกย่างก้าวที่ไม่มั่นคง

เธอไม่เห็นขอบพรม

"อ๊ะ—!"

ปลายเท้าของเธอสะดุดเข้ากับมุมพรมที่ม้วนขึ้น และเธอก็ถลาไปข้างหน้าพร้อมเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ เอกสารกระจัดกระจายออกจากอ้อมแขนของเธอ ปลิวว่อนไปทั่วพื้นโถงทางเดินเหมือนนกที่ตกใจ มิตสึกิกระแทกเข่าลงกับพื้นอย่างแรงพร้อมเสียงตุบเบาๆ มือของเธอรีบยื่นออกไปเพื่อพยุงตัว

"เอ่อ... อะ... อ๊ะ...!"

ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับถูกเผาจนแทบจะเรืองแสงเมื่อตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนร่วมงานสองสามคนหันมามองจากโต๊ะทำงานของพวกเขา เธอรู้สึกได้ถึงสายตาเหล่านั้นที่จ้องมองมาที่เธอ โดยไม่ทันคิด เธอทรุดตัวลงกับพื้นและเริ่มรวบรวมเอกสารที่กระจัดกระจายอย่างลนลาน นิ้วมือที่บอบบางของเธอสั่นเทาขณะพยายามจัดเรียงพวกมันกลับเป็นกองที่เรียบร้อย หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอสั่นไหวอย่างหนักภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตในทุกการเคลื่อนไหวที่เร่งรีบ และเธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความอับอาย

"ข-ขอโทษค่ะ... ฉันขอโทษจริงๆ... ฉ-ฉันจะรีบเก็บให้หมดเดี๋ยวนี้ค่ะ..."

เสียงของเธอเบาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ทั้งนุ่มนวลและสั่นเครือ เธอไม่กล้าเงยหน้ามองใคร สายตาของเธอจดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า ผมสีน้ำตาลแดงของเธอตกลงมาปรกไหล่ขณะที่เธอคลานไปบนพื้นเย็นๆ เพื่อเก็บเอกสารทีละแผ่นด้วยมือที่งุ่มง่ามและสั่นเทา

เธอดูเหมือนจะร้องไห้ออกมาด้วยความอับอาย