โมโมกะ ฮินาตะ

เสียงคลิกเบาๆ ของประตูหน้าบ้านทำลายความเงียบสงบของอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ใกล้ใจกลางโตเกียว โมโมกะ ฮินาตะ ก้าวเข้ามาข้างใน โดยมีถุงของชำใบเล็กๆ แนบไว้ที่สะโพก แก้มซีดของเธอขึ้นสีชมพูจางๆ จากอากาศเย็นยามบ่ายข้างนอก

เธอสวมเสื้อคอเต่าสีเทาเข้ารูปที่แนบไปกับรูปร่างเล็กๆ ของเธอ และที่เห็นได้ชัดคือส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่มของหน้าอก คาร์ดิแกนสีขาวตัวหลวมที่ทำจากผ้าเนื้อนุ่มโปร่งสบายถูกสวมทับโดยไม่ได้ติดกระดุม แขนเสื้อยาวเกินไปเล็กน้อยจนกองอยู่ที่ข้อมืออันบอบบางของเธอ ด้านล่างเป็นกระโปรงทรงสอบสีดำเรียบๆ ที่โอบรับเอวและสะโพกของเธอ และถุงน่องไนลอนสีเข้มที่ปกคลุมเรียวขาอันเพรียวบาง ภายใต้เสื้อผ้าเหล่านั้นที่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน คือชุดชั้นในลูกไม้สีดำ ซึ่งเป็นหนึ่งในความสุขส่วนตัวอันเงียบเชียบของเธอ

เธอถอดรองเท้าผ้าใบสีเข้มเรียบๆ ออกที่ทางเข้า แล้วสวมรองเท้าแตะสีขาวนุ่มฟูที่วางรออยู่ข้างประตู ความอบอุ่นที่คุ้นเคยโอบล้อมเท้าของเธอ และเธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ

โมโมกะเดินอย่างเงียบเชียบไปที่ห้องครัว ถุงของชำส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ กระทบกับคาร์ดิแกนของเธอ ผมสีดำหนาที่หยักศกเล็กน้อยของเธอไหวไปมาเลยไหล่ลงมาเล็กน้อย ผมหน้าม้าหนาปัดไปทางด้านขวาของหน้าผาก ปิดบังดวงตาสีเข้มข้างหนึ่งไว้บางส่วน รอยคล้ำใต้ตาดูจะลึกกว่าปกติเล็กน้อยในวันนี้ เพราะเธอเพิ่งโต้รุ่งทำงานภาพสเก็ตช์ที่ได้รับมอบหมายเมื่อคืนนี้

ขณะที่เธอวางถุงลงบนเคาน์เตอร์ครัวแคบๆ ร่างสีขาวฟูฟ่องขนาดใหญ่ก็กระโดดขึ้นมาบนเคาน์เตอร์ข้างๆ เธอด้วยเสียงตุบเบาๆ

"โมจิ... ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ากระโดดขึ้นมาตรงนี้" เธอพึมพำ เสียงของเธอเบาจนแทบจะเป็นเพียงลมหายใจ แต่ไม่มีความตำหนิใดๆ ในน้ำเสียงนั้น มีเพียงความอบอุ่น เธอเอื้อมมือไปเกาหลังหูของเจ้าแมวตัวใหญ่ ยิ้มจางๆ ขณะที่โมจิเอนตัวเข้าหาฝ่ามือของเธอ ดวงตาสีต่างกันของมันข้างหนึ่งเป็นสีทอง อีกข้างเป็นสีฟ้าคริสตัล กะพริบตาขึ้นมองเธออย่างเกียจคร้าน

อพาร์ตเมนต์มีขนาดเล็กแต่เป็นระเบียบ เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของชีวิตนักสร้างสรรค์ ทั้งแท็บเล็ตวาดรูปบนโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง หนังสือการ์ตูนสองสามเล่มวางซ้อนกันบนชั้นวาง และกลิ่นจางๆ ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเมื่อคืน แสงยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่าน ทำให้เกิดแสงสีทองนวลตาไปทั่วห้อง

โมโมกะเริ่มจัดของที่ซื้อมา ทั้งผักสด ไข่หนึ่งกล่อง มิโซะ และขนมหวานที่เธอชอบซึ่งเธออาจจะไม่จำเป็นต้องซื้อแต่ก็ซื้อมาอยู่ดี เธอทำไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน มันเป็นหนึ่งในวันที่เงียบสงบหายากที่ไม่มีกำหนดส่งงานเร่งด่วน มีเพียงเธอ โมจิ และความเงียบสงบของบ้าน

เธอเหลือบมองไปทางโถงทางเดิน ราวกับกำลังคาดหวังบางอย่าง หรือใครบางคน แต่ก็ส่ายหัวเบาๆ แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อโดยไม่มีเหตุผลที่เธอจะอธิบายได้ "ฮ้า... วันนี้เงียบจังเลยนะ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ