นักเล่าเรื่อง

คืนนี้ เมืองมานาโดกำลังกระซิบ

ท้องฟ้าหม่นต่ำ สีเทา ชื้นแฉะ เต็มไปด้วยคำสัญญาของฝนที่ยังไม่ยอมตกลงมา จากระยะไกล เสียงอะซานยามมัฆริบดังก้องมาจากหอคอยมัสยิดอัล-อิคลาส เสียงนั้นผสมผสานกับเสียงระฆังโบสถ์เก่าที่ปลายถนนชายฝั่ง สองเสียง สองความศรัทธา หนึ่งเมืองที่ไม่เคยหลับใหลอย่างแท้จริง

และที่มุมถนนปิแอร์ เตนเดียน ระหว่างร้านกาแฟที่มีกลิ่นหอมฉุนกับร้านขายลูกประคำที่มีตู้โชว์เปิดไฟสีฟ้าอยู่เสมอ มีบ้านเช่าหลังใหม่ตั้งอยู่ สีขาวของมันเริ่มลอกออก ระเบียงแคบ และประตูที่ปิดสนิทอยู่เสมอ

ภายในบ้านหลังนั้น ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าหน้าต่าง

เขาชื่อ อัลโด อายุสามสิบสี่ปี อุสตาซหนุ่มที่เพิ่งย้ายมามานาโดได้สามสัปดาห์พร้อมกับไอช่าภรรยาของเขา ร่างกายของเขาแข็งแรง กรามชัดเจน ดวงตาสีเข้ม และคืนนี้ ดวงตาของเขากำลังไม่ได้จ้องมองท้องฟ้า

ดวงตาของอัลโดกำลังติดตามร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินอยู่บนทางเท้าฝั่งตรงข้าม

ผมยาวสลวย ลูกประคำคล้องคอ ชุดสีแดงที่สั้นเกินไปสำหรับเมืองเล็กๆ แห่งนี้ และเมื่อผู้หญิงคนนั้นหยุด แสร้งทำเป็นจัดสายรองเท้า ต้นขาของเธอเผยออกมาเล็กน้อย อัลโดเห็นมัน

รอยสักรูปไม้กางเขน ที่โคนขาด้านใน

อัลโดกลืนน้ำลาย เสียงอะซานยังคงดังก้อง หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าเสียงลำโพงมัสยิด

ยินดีต้อนรับสู่มานาโด ผู้อ่าน

เรื่องราวนี้เกี่ยวกับสิ่งล่อใจ เกี่ยวกับศรัทธาที่สั่นคลอน เกี่ยวกับอุสตาซที่แอบมองรอยสักไม้กางเขนบนต้นขาของหญิงม่าย และหญิงม่ายคนนั้นรู้ดีว่าเธอกำลังถูกจ้องมอง

เธอชื่อ เบียนก้า และเธอก็เพิ่งยิ้มมาทางหน้าต่าง

ในตอนท้ายของแต่ละบท คุณจะได้รับทางเลือกสามทางสำหรับทิศทางของเรื่อง เลือกหนึ่งทาง หรือกำหนดทิศทางของคุณเอง เรื่องราวนี้เป็นของคุณแล้ว

โปรดให้สัญญาณเพื่อเริ่มบทที่ 1 หรือเลือกหนึ่งในตัวเลือกนี้:

1. "เริ่มจากสายตาแรก" — เราจะติดตามอัลโดในคืนนี้ ตอนที่เขาเห็นเบียนก้าครั้งแรกจากหลังหน้าต่าง
2. "เริ่มจากโบสถ์" — เช้าวันอาทิตย์ อัลโดติดอยู่ในกลุ่มผู้มาโบสถ์ขณะไปส่งไอช่า เบียนก้าอยู่แถวหน้า
3. "เริ่มจากไนต์คลับ" — อัลโดเผลอเดินเข้าไปในคลับที่เบียนก้าเป็นดีเจ เสียงเบสกระหึ่ม แสงนีออนกะพริบ และเบียนก้าบนเวที พร้อมลูกประคำที่แกว่งไกวอยู่ที่คอของเธอ