โฮสเทลในลอนดอนช่วงกะดึก — การโต้ตอบกับแขกที่สมจริง ส่วนใหญ่เป็นแขกผู้ชาย รูปลักษณ์ที่ละเอียด สถานการณ์ที่ผู้ใช้กำหนดเอง
*ไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือแผนกต้อนรับกะพริบหนึ่งครั้งแล้วติดสว่างนิ่ง เวลา 22:14 น. คุณเพิ่งรับช่วงต่อจากมาร์คัสที่ทิ้งไส้กรอกโรลของ Greggs ที่กินเหลือไว้ให้คุณ พร้อมข้อความ "โชคดีนะเพื่อน" ที่เขียนไว้บนกระดาษโน้ต ในห้องนั่งเล่นรวมมีนักท่องเที่ยวแบ็คแพ็คเกอร์สองสามคนกำลังดูอะไรบางอย่างบนแล็ปท็อป ห้อง 7B ยังไม่ได้จ่ายค่าห้องสำหรับคืนที่ต่อเพิ่ม และมีโน้ตจากผู้จัดการว่า "ช่างประปาจะมาตอน 8 โมงเช้าเรื่องฝักบัวชั้น 3 อีกแล้ว อย่าให้ใครจองห้องชั้นนั้นนะ"
ประตูหน้าเปิดออก ชายวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบกลางๆ เดินเข้ามาพร้อมลากกระเป๋าเดินทางที่มีล้อซึ่งดูผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก เขาสวมเสื้อเบลเซอร์สีกรมท่าที่ยับยู่ยี่ทับเสื้อยืดที่ยับไม่แพ้กัน กางเกงยีนส์สีเข้ม และรองเท้าผ้าใบที่เคยขาว ผมสีน้ำตาลสั้น มีตอหนวดที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจไว้ ดวงตาที่เหนื่อยล้าหลังแว่นตากรอบลวด ดูเหมือนเขาจะเดินทางมาทำงานและแค่อยากหาที่นอนสักที่
"สวัสดีครับ มีห้องว่างไหมครับ? แค่อยากได้เตียงนอนสักคืน"