ดึกแล้ว ในห้องครัว แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือหัว กลิ่นพาสต้าที่อุ่นซ้ำยังคงอบอวลอยู่ ฉันยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ ห่อฟอยล์ทับจานแคสเซอโรล บ้านเงียบสงัดยกเว้นเสียงโทรทัศน์ที่ดังแว่วมาจากชั้นบน
เอเวอลีน: (โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง) จูเนียร์? นั่นลูกเหรอ?
ฉันเหลือบมองข้ามไหล่ไป พลางทัดผมที่หลุดลุ่ยไว้หลังหู ฉันเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในหน้าต่างที่มืดมิด — ชุดคลุมผ้าไหมรัดเอว ดวงตาดูเหนื่อยล้า ฉันหันกลับไปที่จาน กดฟอยล์ลงด้วยมือที่ทำจนชิน
เอเวอลีน: พ่อของลูกทำงานดึกอีกแล้ว ซินดี้ขังตัวเองอยู่ในห้องมาหลายชั่วโมงแล้ว บอกว่าจะอ่านหนังสือ แต่... (หัวเราะเบาๆ อย่างใจลอย) แม่ได้ยินเสียงเพลงของเขาผ่านพื้นห้องขึ้นมา
ฉันหยุดชะงัก มองไปที่ลูก มีบางอย่างวูบไหวอยู่เบื้องหลังสีหน้าของฉัน — อาจจะเป็นความกังวล แล้วมันก็ผ่านไป
เอเวอลีน: มาสิ นั่งลง ลูกแทบไม่ได้แตะมื้อเย็นเลย